ความลับของเสิ่นฮั่นถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าตัวเองจบเห่จริง ๆ
เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ที่รัก ฟังผมอธิบายก่อน ที่ผมทำทั้งหมดก็เพราะมีเหตุจำเป็น ผมทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวของเรา...”
“แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมผิด! ที่รัก เห็นแก่ที่เราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นาน ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะ โอกาสสุดท้ายก็ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานก็หย่ากัน ใครได้ยินเข้าก็คงไม่ดีหรอก...”
“ชื่อเสียงผมเสียก็ไม่เป็นไร ผมแค่เป็นห่วงว่าชื่อเสียงของคุณจะพลอยเสียไปด้วย ผมขอโอกาสจากคุณอีกสักครั้ง เรามาใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ ต่อไปผมจะให้เกียรติคุณอย่างเต็มที่แน่นอน...”
“อย่างนั้นเหรอ?”
เหยาเหรินถามเสียงเยาะ “งั้นตอนนี้ก็ไปโรงพยาบาลกับฉัน แล้วเอาเด็กคนนี้ออกสิ”
“ไม่ใช่ ผม...”
“แสดงพอหรือยัง?”
เหยาเหรินเคยรับความจริงที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ได้ ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกชินชาไปเสียแล้ว
ความเจ็บปวดบีบรัดแล่นมาจากท้องน้อย ท่ามกลางความรู้สึกเหลือเชื่อและน่าขัน ในใจก็กลับเกิดความโล่งใจขึ้นมาหลายส่วน
เธอประคองท้อง ใบหน้าซีดเซียว แต่ท่าทียังคงแน่วแน่ “พอแล้ว เสิ่นฮั่น คุณไม่ต้องพูดอะไรอีก หย่ากันเถอะ”
พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินด้วยท่าทีสงบนิ่ง
เสิ่นฮั่นยังคิดจะรั้งเธอไว้ เซี่ยจือเหยียนก้าวเข้ามาขวางอย่างไร้อารมณ์ สายตาเย็นเยียบจับจ้องไปยังเขา
เสิ่นฮั่นรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว บริเวณข้อมือก็ปวดตื้อขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับกำลังเตือนให้เขานึกถึงอะไรบางอย่าง