“ในเมื่อคุณอ่านคำใบ้ไม่ออก ฉันก็มีแต่ต้องพูดตรง ๆ แล้วล่ะ”
“ตอนนี้ฉันจะบอกคุณอย่างจริงจังมากว่า ฉันไม่ได้ชอบคุณเลยสักนิด และไม่มีความคิดจะคบใครตอนเรียนมัธยมด้วย ขอร้องอย่าทำตัวน่าเบื่อด้วยการปล่อยข่าวเท็จพวกนั้นไปทั่วอีก”
“ข่าวพวกนั้นสร้างความเดือดร้อนให้ชีวิตฉันมาก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น!”
หลิวเจียเล่อรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าจนเสียหน้าไม่เหลือชิ้นดี!
มันไม่ควรเป็นแบบนี้...
เขาเรียกคนมามากมาย ก็เพราะคิดว่าหนิงหย่วนเซี่ยจะยอมรับคำสารภาพรักของเขา เมื่อมีคนมากมายคอยสนับสนุนเธอ
ใครจะคิดว่าเธอจะฉีกหน้ากันอย่างไม่ไว้ไมตรี!
แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะอยู่ในโรงเรียนต่อไปได้อย่างไร?!
บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ เพื่อนของหนิงหย่วนเซี่ยขมวดคิ้ว ก่อนเริ่มไล่ผู้คน “พอแล้ว ๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว มีอะไรให้ดูกันนักหนา”
“ไป ๆ หลบไปให้พ้น วัน ๆ เอาแต่สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน”
นักเรียนที่มุงอยู่หน้าห้องเรียนถูกไล่ไปได้ แต่พวกที่อยู่ในห้องเรียนจะไล่กันไปได้อย่างไร...
หลังจากวันนั้น หลิวเจียเล่อก็ลาหยุดไปทั้งสัปดาห์ เมื่อเขาเป็นฝ่ายหลบหน้า หนิงหย่วนเซี่ยจึงค่อย ๆ หายโกรธในเวลาต่อมา
ในใจเธอยังแอบรู้สึกผิดอยู่บ้าง นึกเสียใจที่วันนั้นไม่น่าหุนหันพลันแล่น ทำให้หลิวเจียเล่อต้องเสียหน้าต่อหน้าคนมากมาย