จางเจ๋อตกใจวูบในใจทันที “คุณชายรอง คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้...”
ถานหมิงเย่พูดเสียงเย็น “ฉันเข้าใจผิดงั้นเหรอ? ฉันกลับคิดว่าตัวเองไม่ได้เข้าใจผิดแม้แต่น้อย เรื่องที่ให้อู๋เมิ่งอวี่ไล่เมิ่งเถียนเอ๋อร์กับเซิ่งซินเยว่ออกไป ไม่ใช่ความคิดของนายหรอกหรือ? สุดท้ายเรื่องกลับวุ่นวายจนถึงขั้นนี้ แถมยังทำให้ฉันเสียหน้าอีก”
“ตอนนี้ยังจะมาพูดว่า ‘นายคิดอย่างนั้น นายคิดอย่างนี้’ อีก นายคิด? นายมีสิทธิ์อะไรมาคิด!”
“อย่าลืมว่านายก็แค่คนที่ทำงานให้ตระกูลถานเท่านั้น นายเป็นใคร ถึงได้มาชี้นิ้วสั่งสอนเรื่องของตระกูลถานได้ตลอดเวลา!”
“คุณชายรองเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้...”
จางเจ๋อมีเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก “เป็นความผิดของผมเอง ผมล้ำเส้นไปแล้ว...”
เห็นเขาตกใจจนเสียขวัญ ถานหมิงซิวก็รีบโบกมือเป็นสัญญาณให้เขาออกไป จากนั้นวางมือลงบนไหล่พี่ชายรอง “พี่รอง ใจเย็นก่อน โกรธเรื่องแบบนี้ไม่คุ้มเลย”
ถานหมิงเย่กัดฟันกรอด “ฉันโมโหจนจะตายอยู่แล้ว! อู๋เมิ่งอวี่ไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงไม่กลัวว่าเราจะทำให้รายการของเธอไปต่อไม่ได้!”
ถานหมิงเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างใช้ความคิด “ที่จริงผมว่าคำพูดของเสี่ยวหลิวเมื่อครู่นี้ก็ฟังขึ้นนะ ถึงอู๋เมิ่งอวี่จะหัวแข็ง แต่หัวแข็งก็ไม่ใช่ไม่รู้จักแยกแยะ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะกล้าต่อต้านเราจริง ๆ เบื้องหลังเธอต้องมีอะไรหนุนหลังอยู่แน่”