จะว่าไปแล้ว ใช้คำว่าอนาถมาบรรยายก็คงไม่เกินจริง
ถานหมิงเย่แสยะยิ้มเย็นชา “ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้กล้าพูดกับชิงชิงแบบนั้น ฉันไม่สนหรอกว่าครอบครัวเธอจะเป็นยังไง แต่ถ้ากล้ามาหาเรื่องชิงชิง ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลถานทั้งตระกูล”
เขาปิดแฟ้มในมือลงดังเพียะ “แม่ของเธออยู่โรงพยาบาลไหนนะ? ฉันไม่รังเกียจที่จะไปเยี่ยมสักหน่อย จะได้เห็นว่าแม่แบบไหนกันที่อบรมลูกออกมาได้แบบนี้!”
ลูกน้องอ้าปากเหมือนจะพูด สีหน้าเผยความเห็นใจอยู่แวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็อดเอ่ยไม่ได้ “คุณชายรอง... เท่าที่ผมรู้ เมิ่งเถียนเอ๋อร์ทำแบบนี้ก็เพื่อเงิน ถึงเธอจะจงใจเล่นงานคุณหนูใหญ่จนเกินไป แต่เธอก็มีเหตุจำเป็น แถมแม่ของเธอยังป่วยหนักอีกด้วย ถ้าคุณทำแบบนั้นจริง ๆ แล้วแม่ของเธอเกิดได้รับความกระทบกระเทือนขึ้นมา เรื่องแพร่ออกไปอาจส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของคุณได้นะครับ”
“ถ้าคุณยังไม่หายโมโห ให้ทีมงานหาข้ออ้างไล่เธอออกไปตรง ๆ ดีกว่าครับ... เธอทำไปก็เพราะเงินไม่ใช่หรือ? แค่ทำให้เธอไม่ได้เงิน แบบนี้ไม่ยิ่งทำให้เธอเจ็บใจหรือครับ?”
ถานหมิงเย่ชะงักฝีเท้า
ถานหมิงเจ๋อกล่าวเสริมว่า “ฟังดูมีเหตุผลนะ ด้วยฐานะของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องลงแรงมากมายเพื่อจัดการคนแบบนี้หรอก ถ้าคนอื่นรู้เข้า ก็มีแต่จะทำให้เราถูกหัวเราะเยาะ ไม่สู้ติดต่อทีมงานตอนนี้ ให้พวกเขาทำตามที่เราบอกก็จบแล้ว”
ถานหมิงซิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่หวูเมิ่งอวี่เป็นคนหัวแข็งนะ เธอจะยอมฟังพวกเราเหรอ? ดูแล้วไม่น่าใช่คนที่ถูกชักจูงได้ง่าย ๆ ตอนนี้ออกมาทำงานเองก็เพราะมีปัญหากับผู้กำกับคนก่อนด้วย”