เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทางนี้
ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นเต็มถัง หลิวไห่ถังหนาวยะเยือกไปทั้งตัว ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที ในหัวของเธอว่างเปล่า ปฏิกิริยาแรกคือหันหลังวิ่งหนี ทว่าขากลับราวกับหยั่งรากลงกับพื้น ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา
นี่คือคุณหนูใหญ่คนนั้น
เธอมีใบหน้าสะสวย ดูสดใสขี้เล่น ปลายคางเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย ลำคอระหง ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยกิริยาสง่างามที่ได้รับการอบรมมาตั้งแต่เด็ก
แม้จะสวมเพียงชุดอยู่บ้านเรียบง่าย แต่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แม้แต่เส้นผมแต่ละเส้นก็ยังม้วนเป็นลอนอย่างพอดิบพอดี เพียงสบตาอีกฝ่าย หลิวไห่ถังก็ก้มหน้าลงอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่กล้าสบตากับเธอ
แต่ในใจกลับมีความรู้สึกประหลาดผุดขึ้นมาอีกอย่าง
—เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าคุณหนูใหญ่คนนี้ก็คุ้นหน้าเช่นกัน
ราวกับรู้จักกันมานาน และระหว่างพวกเธอก็ยังมีเรื่องพัวพันกันไม่น้อย
ทว่าไม่ต่างจากฟ่านเจี้ยง ต่อให้เธอพยายามเค้นความคิดเพียงใด ก็ไม่อาจค้นพบข้อมูลใดเกี่ยวกับอีกฝ่ายในความทรงจำช่วงครึ่งแรกของชีวิตได้เลย
“มาแล้วทำไมไม่เข้ามาล่ะ”
หญิงสาวนึกว่าเธอเขิน จึงยิ้มทัก “คุกกี้ชิ้นเล็กเมื่อวานเป็นฝีมือคุณใช่ไหม? ฉันชอบมากเลย ดูเหมือนอายุคุณจะไม่มากกว่าฉันเท่าไร คุณแซ่หลิวใช่ไหม? งั้นฉันเรียกพี่หลิวเลยดีไหม?”