หลิวไห่ถังฝืนพยักหน้า
งานนี้เรียกว่าสบายจริง ๆ
ในคฤหาสน์ยังมีคนรับใช้อีกหลายคน ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง ช่วงแรกเธอมักจะทำตัวไม่ถูก อยากเข้าไปช่วยทำอย่างอื่นบ้าง แต่ก็ถูกคนอื่นห้ามไว้หมด
เจียงเชียนอี๋ถึงกับบอกตรง ๆ ว่า “พี่หลิว ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก พี่แค่ทำอาหารให้ฉันก็พอ ถ้าเบื่อก็เข้ามาดูทีวี เล่นเกม หรือช่วยคิดว่าพรุ่งนี้จะกินอะไรดี เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วง”
ตลอดทั้งวัน หลิวไห่ถังแทบจะใช้เวลาอยู่บนโซฟา!
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ตอนทำงานพิเศษอยู่ร้านเค้ก เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเรื่องนี้!
เจ้าของร้านแทบอยากโยนงานทุกอย่างให้เธอทำ ใช้คนคนเดียวแทนสองคน ทุกวันกลับถึงบ้านก็เหนื่อยแทบขาดใจ แต่วันนี้—
เธอกลับรู้สึกว่างเปล่าจนทำตัวไม่ถูก
เจียงเชียนอี๋พอใจกับอาหารที่เธอทำมาก อย่างไรเสีย เด็กที่เติบโตมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ก็มักต้องมีฝีมือจริงสักอย่างที่หยิบยกขึ้นมาอวดได้
แต่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลองงาน จึงไม่มีที่พักให้ ตอนกลางคืนเธอยังต้องกลับบ้าน
ระหว่างยืนอยู่บนรถไฟใต้ดินขากลับ หลิวไห่ถังหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเหม่อลอย แล้วเปิดเครื่อง
ตั้งแต่ฟ่านเจี้ยงออกจากบ้านตระกูลเจียงและส่งข้อความแรกมา เธอก็ปิดโทรศัพท์ทันที
ตอนนี้พอเปิดขึ้นมา ข้อความกับข้อความในไวแชตจำนวนมากก็เด้งขึ้นมาทันที มีเพียงสายโทรศัพท์เท่านั้นที่ไม่มีเลย