เซิ่งซินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แววเวทนาพาดผ่านใบหน้า
“ยังมีชีวิตอยู่”
ในที่สุดเธอก็พยักหน้า แต่เมื่อเห็นแววตาของฟางโม่โม่สว่างวาบขึ้น เธอก็พูดตามตรงว่า “แต่ตอนนี้...อาการไม่ค่อยดี”
ฟางโม่โม่เซเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอ...ท่านหมอดู ได้โปรดบอกฉันหน่อยว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”
เซิ่งซินเยว่เหลือบมองชายหนุ่มที่สีหน้าไม่น่าดู ก่อนจะเอ่ยชื่อสถานที่อย่างช้า ๆ “ถังขยะใต้สะพานซีโอว”
“ฉะ...ฉันจะไปหามันเดี๋ยวนี้!”
ฟางโม่โม่โซเซลุกขึ้นยืน แต่ชายหนุ่มกลับคว้าเธอไว้ทันที “โม่โม่...”
“ไสหัวไป!!”
ชั่วขณะนั้น อารมณ์ที่ฟางโม่โม่อดกลั้นมาตลอดก็ระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง!
เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี สะบัดมือชายหนุ่มออกอย่างแรง ปลายนิ้วครูดผ่านใบหน้าเขาจนทิ้งรอยเลือดไว้สองแนวอย่างชัดเจน!
ชายหนุ่มชะงักงัน
เขายกมือแตะใบหน้า มองเลือดที่ติดอยู่บนนิ้ว สีหน้าพลันมืดครึ้มลง “ฟางโม่โม่ เธอจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่!”
“ฉันก่อเรื่องงั้นเหรอ?”
ฟางโม่โม่ฝืนยิ้มอย่างน่าเกลียด แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายจะเป็นคนเลวได้ถึงขนาดนี้!”
ชายหนุ่มหน้าเสีย แต่ยังปากแข็ง “ฉันทำอะไรผิด! ฟางโม่โม่ ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะรักเธอมากเกินไป!”
“ฉันอยากมอบของดีทุกอย่างบนโลกให้เธอ แต่เธอล่ะ เอาแต่เห็นแมวตัวนั้นสำคัญกว่าฉันอยู่เสมอ มันก็แค่สัตว์ตัวหนึ่ง! เธอต้องเข้าใจ คนที่จะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตคือฉัน ไม่ใช่แมว! ฉันทำอะไรผิด ฉันแค่อยากเข้าไปแทนที่แมวตัวนั้นในใจเธอ ฉันผิดตรงไหน!”