นี่ไม่ใช่ลูกคนแรกที่หูอวี้หรงตั้งท้องหรอกหรือ?
“เธอ... เธอพูดบ้าอะไร!”
หูอวี้หรงร้องออกมาด้วยสีหน้าหวาดผวา “ฉันจะมีลูกสาวคนก่อนหน้าได้ยังไง!”
“นังสารเลว ฉันกับเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วทำไมเธอต้องจงใจหาเรื่องฉันด้วย!”
เซิ่งซินเยว่มีสีหน้าสงบนิ่ง “ไม่มีจริง ๆ เหรอ?”
“คุณนายจ้าว บางเรื่องคุณอาจคิดว่าทำได้แนบเนียนไร้ที่ติ แต่อย่าลืมว่าคนทำฟ้าย่อมเห็น คุณไม่ยอมรับก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”
“ตอนนั้นคุณเป็นคนส่งลูกสาวคนนั้นให้คนอื่นเองกับมือ คุณลืมไปแล้วหรือ?”
หูอวี้หรงเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว “ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร!”
แต่เซิ่งซินเยว่กลับพูดต่อราวกับไม่ได้ยินคำของเธอ “เด็กคนนั้นน่าสงสารมาก เพิ่งคลอดออกมาได้ไม่นาน แม่แท้ ๆ ก็ใช้เข็มแทงเข้าไปในสมองของเธอด้วยมือตัวเอง!”
“อะไรนะ!”
พ่อของอวี้อิ่งร้องออกมาด้วยความตกใจ “ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น?”
“พิธีปักเข็มกะโหลกเพื่อขอบุตรชาย”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยเสียงเย็นชา “กะโหลกเป็นส่วนที่แข็งที่สุดของมนุษย์ แต่กระหม่อมของทารกยังปิดไม่สนิท หากต้องการแทงเข็มเข้าไปจากตรงนั้นย่อมทำได้ง่ายมาก”
“พิธีปักเข็มกะโหลกเพื่อขอบุตรชาย เป็นตำรับพื้นบ้านโบราณที่มีอยู่ในพื้นที่ห่างไกลบางแห่ง พวกเขาใช้เข็มแช่เหล้าจิ้มศีรษะเด็กผู้หญิงที่เพิ่งคลอด ยิ่งเด็กร้องเสียงดังและทรมานมากเท่าไร ก็ยิ่งดี จุดประสงค์คือทำให้เด็กผู้หญิงคนถัดไปที่มาเกิดหวาดกลัวจนไม่กล้ามา เพื่อให้ลูกคนต่อไปเกิดเป็นผู้ชาย”