“เธอ...”
ณ สุสานกลางป่าแห่งหนึ่ง เนินดินเล็ก ๆ ถูกคนขุดเปิดออก เผยให้เห็นโลงศพที่ผุพังใกล้จะสลายอยู่ข้างใต้
ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ นอนอยู่ในโลง วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์กระจ่างสาดลงมา ทำให้ผิวของเขาดูเขียวขาวอย่างน่าพิศวง ทว่าริมฝีปากกลับแดงชาด
ข้างกายเขายังมีศพหญิงที่เหลือเพียงกระดูกนอนอยู่ด้วย
นั่นคือแม่ของเขา
หน้าจอโทรศัพท์ในมือชายหนุ่มส่องแสงสีฟ้าเรืองรอง แต่เมื่อมองให้ดี โทรศัพท์เครื่องนั้นกลับทำจากกระดาษอย่างชัดเจน!
เสียงของเซิ่งซินเยว่ดังออกมาจากโทรศัพท์กระดาษ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม ชายหนุ่มพลันลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วก็เห็นว่าข้างกายมีคนสวมชุดแดงเพิ่มขึ้นมาเมื่อใดไม่รู้—เงาผี!
“ผีชุดแดง?!”
เขาตกใจ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง “คุณเป็นใคร? ขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านจะดีกว่า!”
สิ้นเสียง เฉินอินก็ยื่นมือออกมา ตุ๊กตากระดาษตัวจ้อยกระโดดโลดเต้นอยู่กลางฝ่ามือ แสงสีทองสว่างวาบ ก่อนเงาร่างที่เลือนรางยิ่งกว่าปรากฏขึ้นอีกหนึ่งร่าง
“ฝากวิญญาณ...”
สีหน้าของชายหนุ่มหม่นคล้ำลงไปอีกขั้น
เซิ่งซินเยว่กวาดตามองบรรยากาศรอบข้างอย่างสนอกสนใจ แล้วจุ๊ปากกล่าวว่า “เป็นเส้นพลังหยินจริง ๆ ด้วย น่าเสียดาย ตอนนี้เหือดแห้งไปแล้ว กลับถูกคุณชุบมือเปิบเอาเสียได้”
หลังจากพลังของเธอค่อย ๆ ฟื้นคืน ความสามารถที่ใช้ได้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ