“ฉันรู้ ฉันรู้ทุกอย่าง”
เมิ่งเถียนเอ๋อร์พูด “แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่ ยังไงอีกฝ่ายก็จ่ายเงินให้ ค้าขายครั้งนี้คุ้มสุด ๆ ไปเลย”
เมิ่งซูฮวาเป็นกังวลถึงขนาดนี้แล้ว เธอย่อมไม่มีทางบอกอีกฝ่ายว่าเซิ่งซินเยว่เคยทำนายไว้ว่าเธอจะประสบเคราะห์เลือดตกยางออก
เมื่อความเข้าใจผิดระหว่างแม่ลูกคลี่คลาย ทั้งสองก็คุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ตอนนี้เมิ่งซูฮวาแทบไม่มีเรี่ยวแรง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
พอออกจากห้องพักผู้ป่วย เมิ่งเถียนเอ๋อร์ก็เห็นอู๋เมิ่งอวี่กับคนอื่น ๆ ยืนรออยู่ข้างนอก สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมิ่งเถียนเอ๋อร์ส่ายหน้า ก่อนตอบเสียงเบา “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะผู้กำกับอู๋ ตอนนี้แม่พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ”
อู๋เมิ่งอวี่ยังคงรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง “ตอนนั้นฉันเองก็โมโหเกินไป น่าจะใช้วิธีที่นุ่มนวลกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไปทำให้พี่น้องสองคนนั้นโกรธ พวกเขาก็คงไม่ตามมาถึงโรงพยาบาล...”
เซิ่งซินเยว่พูดเสียงเย็น “ไม่เกี่ยวกับคุณหรอกค่ะ”
“ต่อให้คุณไม่พูดแบบนั้น ด้วยความต่ำช้าของคนตระกูลถาน ขอแค่พวกเขายังไม่บรรลุเป้าหมาย สุดท้ายก็ต้องใช้วิธีนี้อยู่ดี”
อู๋เมิ่งอวี่ถอนหายใจ
หนิงชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เถียนเอ๋อร์ ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น...”
ฉู่หยวี่เซิงเกาท้ายทอย “ฉันนึกมาตลอดว่านิสัยเธอเป็นแบบนี้เอง ถึงได้ทำให้คนไม่ชอบ...”
คำพูดนั้นตรงไปตรงมา แต่กลับพูดแทนใจทุกคนที่อยู่ตรงนั้น