“ห้องใต้ดิน...”
【ยังไงก็รอด】ริมฝีปากสั่นระริก
ทุกอาคารในหมู่บ้านจัดสรรมีประตูทางเข้าอาคาร แต่ตอนนี้กลับเปิดอ้าค้าง เขาจึงเดินเข้าไปในตัวอาคารได้โดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น
ไฟเซ็นเซอร์ในทางเดินก็เสียเช่นกัน มืดสนิทไปหมด เขาทำได้เพียงเปิดไฟฉาย ทุกครั้งที่ปลายเท้าก้าวลงบันได ขาของเขาก็อ่อนแรงลงอีกนิด
อาจารย์บอกว่าน้องสาวอยู่ที่นี่
น้องสาวอยู่ในห้องสักห้องหนึ่งของชั้นใต้ดิน พวกเขาตามหาน้องสาวที่หายไปนานขนาดนี้ อีกไม่นานก็จะได้พบกันแล้วแท้ ๆ
ทำไมในใจเขากลับเกิดความหวาดกลัวอย่างหนัก ถึงขั้นไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ?
เขาเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าราวกับหุ่นเชิด จนกระทั่งเสียงของเซิ่งซินเยว่ดังชัดเจนขึ้นมาในหูฟัง “ห้องนี้แหละ”
ลมหายใจของเขาพลันถี่กระชั้นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ในทางเดินมืดมิด มีเพียงแสงจากไฟฉายโทรศัพท์ของเขาที่ส่องสว่างจ้าจนแสบตา
【ยังไงก็รอด】สูดหายใจลึก แววตาแน่วแน่ขึ้น จากนั้นยกมือขึ้นทุบประตูห้องใต้ดินตรงหน้าอย่างแรง!
ปัง ๆ ๆ!
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก้องสะท้อนในทางเดินอันมืดมิดและเงียบสงัด
มีเสียงสวบสาบแผ่วเบาดังมาจากในห้อง ข้างในมีคนอยู่จริง ๆ!
【ยังไงก็รอด】ตื่นเต้นจนสีหน้าเปลี่ยน แรงทุบประตูยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม “เปิดประตู! ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ข้างใน เปิดเดี๋ยวนี้!!!”
คนในห้องไลฟ์สดทุกคน รวมถึงตัวเขาเองต่างไม่เห็นว่า ด้านหลังมีเงาร่างโปร่งใสหลายร่างยืนอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้