เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่สามีกลับยังไม่ยอมปล่อยมือ แววตาลึก ๆ ของเขาคล้ายมีความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างซ่อนอยู่
หวังมู่หยู่หัวเราะอย่างขบขัน “ทำอะไรน่ะ ฉันแค่ไปกินข้าว ไม่ได้ไปตายสักหน่อย”
เธอใช้มืออีกข้างลูบหน้าท้องที่นูนออกมา ตอนนี้ครรภ์ของเธอใหญ่พอ ๆ กับคนท้องหกหรือเจ็ดเดือนแล้ว “เอาละ ๆ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วง แต่ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาน้ำตาลที่โดนแตะนิดเดียวก็แตกสักหน่อย อีกอย่าง คุณหมอก็บอกแล้วว่าอาการของฉันคงที่ดี วันนี้เป็นงานเลี้ยงสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์ ทุกคนรู้ข้อควรระวังกันดี ไม่มีทางเกิดเรื่องหรอก!”
“นี่ คุณดูสิ เมื่อกี้เจ้าตัวเล็กของเรายังเตะฉันเลย นี่กำลังบอกคุณว่าเราสองคนไม่เป็นไรแน่นอน!”
ริมฝีปากของสามีขยับคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง ท้ายที่สุดกลับกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงไป แล้วฝืนยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ดี งั้นที่รัก ผมจะมารับหลังคุณเสร็จงานนะ”
“รู้แล้ว ๆ”
หวังมู่หยู่พยักหน้า “คุณรีบกลับไปเถอะ!”
กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนปิด กั้นสายตาของทั้งคู่จากกันอย่างสิ้นเชิง
หวังมู่หยู่ประคองท้องด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือกระเป๋าไอนิวซื่อ เดินขึ้นบันไดทีละก้าวด้วยอารมณ์เบิกบาน
สมกับเป็นร้านอาหารที่คุณนายตระกูลเศรษฐีจองไว้ พนักงานต้อนรับช่างสังเกตเป็นอย่างยิ่ง พอเห็นว่าแขกเป็นหญิงตั้งครรภ์ก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างระมัดระวัง จากนั้นยังจัดพนักงานบริการคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดตลอดทางจนถึงห้องส่วนตัว