“ถึงจะงอนเอาแต่ใจ ก็ไม่ใช่ว่าจะงอนแบบนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้เธอเป็นฝ่ายหาเรื่องไร้เหตุผลเอง พ่อกับแม่พูดเธอไม่กี่คำ เธอยังไม่พอใจอีกหรือ”
“ตอนฉันออกจากบ้านวันนี้ พ่อกับแม่กำชับมาเป็นพิเศษว่า ขอแค่คราวนี้เธอยอมรับผิดด้วยท่าทีดี ๆ แล้วขอโทษชิงชิงอย่างจริงจัง พวกท่านก็จะไม่ถือสาเรื่องที่เธอทำตัวไม่รู้จักโตเมื่อหลายวันก่อน เห็นไหม พ่อกับแม่ยังรักเธออยู่ เธอก็ควรรู้จักพอได้แล้ว”
“ใช่แล้ว”
ถานชิงชิงเสริมเสียงแผ่วอย่างขลาด ๆ อยู่ข้าง ๆ “พี่ซินเยว่คะ พ่อกับแม่ยังเป็นห่วงพี่มากนะคะ ขอแค่พี่ยอมกลับบ้าน หนูกับพี่ชายคนที่สองจะช่วยปิดเรื่องนี้ให้พี่แน่นอน……”
“ปิดเรื่อง?”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มมองเธอ “เธอจะช่วยปิดเรื่องอะไรให้ฉันหรือ”
ถานชิงชิงเหลือบมองเบนท์ลีย์คันนั้น แก้มแดงระเรื่อ ราวกับพูดออกมาได้ยาก “เรื่องพี่กับพี่ใหญ่ในห้องไลฟ์น่ะค่ะ หนูกับพี่ชายคนที่สองจะไม่บอกพ่อกับแม่เด็ดขาด……”
ฮ่า ๆ
เซิ่งซินเยว่หัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้ แต่ถานชิงชิงกลับมองไม่เห็นแววเยาะเย้ยในดวงตาของเธอ ยังคงพูดเกลี้ยกล่อมอย่างหวังดีว่า “พี่ซินเยว่คะ คำพูดตรง ๆ อาจฟังขัดหู แต่มีประโยชน์ต่อการประพฤติตัว หนูรู้ว่าพี่ไม่พอใจหนู เพราะฉะนั้นพี่คงไม่อยากฟังสิ่งที่หนูพูด แต่หนูได้ยินมาว่าพวกพี่ใหญ่ที่ติดอันดับหนึ่งในไลฟ์ หลายคนในชีวิตจริงมีครอบครัวกันแล้ว ถ้าพี่เป็นแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับ…กับเป็นเมียน้อยหรือคะ”
ถานหมิงเย่พูดประชดประชันว่า “เห็นไหม ผู้ชายคนนั้นยังเป็นพวกไม่มีความรับผิดชอบอีกต่างหาก อย่างน้อยพวกเราก็เป็นครอบครัวของเธอ แต่เขากลับอยู่ในรถตั้งนาน ไม่เห็นมีท่าทีว่าจะลงมาทักทายสักนิด”