พูดจบ ถานชิงชิงก็ทำท่าเศร้าสร้อยก้มหน้าลง แสร้งทำตัวน่าสงสารไปพลาง แอบเหยียบเซิ่งซินเยว่ไปพลาง
นิ้วมือของเธอจับชายเสื้อแน่น แสร้งหันหน้าไปอีกทางอย่างไม่ตั้งใจ เผยใบหน้าซีกซ้ายให้เซี่ยจือเหยียนเห็น
เหลือบหน้าทองคำของเธอ ใบหน้าซีกซ้ายสวยกว่า!
พบกันครั้งแรก แน่นอนว่าต้องสร้างความประทับใจอันงดงามให้คุณชายน้อยตระกูลเซี่ย
บางทีเขาอาจตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น สบตาเพียงแวบเดียวก็หวั่นไหว...
ถานชิงชิงกำลังจมอยู่ในจินตนาการของตัวเอง ส่วนเซิ่งซินเยว่กลับตบหน้าผาก นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ช่วงนี้ยุ่งจนลืมไปเลย พวกคุณมาพอดี ฉันจะให้พวกคุณเลย จะได้ไม่ต้องส่งพัสดุ”
“เซี่ยจือเหยียน ช่วยจับตาดูสองคนนั้นให้ฉันที ฉันขึ้นไปแป๊บหนึ่ง!”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งไปทันที
ถานหมิงเย่ใจหายวาบ ทำไมเธอถึงกล้าขนาดนี้ ถึงกับใช้คำพูดเหมือนออกคำสั่งกับเซี่ยจือเหยียน?
เขาเพิ่งจะคิดตามไป ก็ได้ยินเซี่ยจือเหยียนพูดอย่างเกียจคร้านว่า “หยุดอยู่ตรงนั้น”
ถานหมิงเย่หยุดฝีเท้าด้วยสีหน้าไม่น่ามอง “คุณชายน้อยตระกูลเซี่ย ถานซินเยว่ทำตัวเหลวไหลเกินไปแล้ว...”
“ฉันจะพูดอีกครั้ง”
เซี่ยจือเหยียนทำสีหน้าเย็นชา “ตอนนี้เธอแซ่เซิ่ง”
“นี่...”
ถานหมิงเย่ทำหน้าอึดอัด “คุณชายน้อยตระกูลเซี่ย ผมรู้ว่าเซิ่งซินเยว่อาจเป็นเพื่อนของคุณ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในตระกูลถานของเรา...”