“ฉันไปดูหน่อย”
เซิ่งซินเยว่กำลังจะย่อตัวลง แต่เซี่ยจือเหยียนกลับคว้าเธอไว้ทันที “คุณช่วยส่องไฟให้ผม ผมเข้าไปเอง”
ไม่รู้ว่าใต้เตียงมีฝุ่นสะสมอยู่มากแค่ไหน
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้ถือเนื้อถือตัว เธอส่องไฟอยู่ข้าง ๆ ส่วนเซี่ยจือเหยียนก้มตัวมุดเข้าไปใต้เตียง
ไม่นาน เสียงของเขาก็ดังมาจากข้างใน
“ตรงนี้มีของอยู่จริง ๆ ด้วย!”
“อะไรเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ไม่สนใจอย่างอื่นอีก เธอยื่นศีรษะเข้าไปดู แล้วก็เห็นตัวอักษรเต็มผนังใต้เตียง ถูกใครบางคนใช้เล็บขูดสลักเอาไว้!
“มันจะฆ่าฉัน มันจะฆ่าฉัน จะฆ่าฉัน!”
“มันมาแล้ว มันกำลังจะมา!”
“มันฆ่าคนไปตั้งหลายคนแล้ว ตั้งหลายคน!”
“ฉันต้องตายแน่ ฮิ ๆ มันจะมาฆ่าฉันแล้ว!”
“ใส่รองเท้าสีแดงแล้วจะกลายเป็นนักเต้น!”
ตัวอักษรแน่นขนัด เพราะออกแรงมากเกินไป เล็บถึงกับหัก ผนังมีเลือดสีแดงคล้ำซึมออกมา แค่มองก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง!
“มัน?”
เซิ่งซินเยว่ขมวดคิ้ว “ทำไมถึงใช้คำว่า ‘มัน’ แทนที่จะระบุว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ?”
“หรือว่า...ทำไมไม่ใช้คำเรียกสัตว์?”
เซี่ยจือเหยียนรับคำต่อจากเธอ “คนเขียนคงไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นผู้หญิงคนไหน แต่ประโยคสุดท้ายนี่สิ...”
เขากล่าว “ใส่รองเท้าสีแดงแล้วจะกลายเป็นนักเต้น คุณนึกถึงอะไรขึ้นมาบ้างไหม?”
เซิ่งซินเยว่เข้าใจทันที “นิทานของอันเดอร์เซน เรื่องรองเท้าสีแดง?”