“ในห้องนี้คงไม่มีอะไรเหลือแล้วใช่ไหม?”
เซี่ยจือเหยียนกวาดตามองไปรอบ ๆ สถานที่ที่ควรค้นหา พวกเขาก็ดูเหมือนจะค้นกันหมดแล้ว
ตอนหันตัวกลับ จู่ ๆ เขาก็ยืนไม่มั่นคง ร่างเอนวูบไปด้านข้าง
หัวไหล่ชนเข้ากับผนังชัด ๆ แต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
เขาสูดปากด้วยความเจ็บ ก่อนยื่นมือไปคลำ แล้วก็สัมผัสได้ถึงส่วนที่โค้งงออยู่บนผนัง
“นี่เหมือนจะเป็น...ตะขอแขวนของ?”
เขาคลำซ้ำอีกสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นตะขอจริง ๆ
จากนั้นจึงคลำไปรอบผนัง บริเวณใต้ตะขอดูสะอาดเอี่ยม
แต่ผนังบริเวณอื่นที่อยู่รอบตะขอกลับมีฝุ่นจับเป็นชั้น
“ก่อนหน้านี้มีของแขวนอยู่ตรงนี้”
เซี่ยจือเหยียนเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
ของที่แขวนอยู่บนผนังข้างเตียง...
มีโอกาสสูงว่าจะเป็นเบาะแสสำคัญเช่นกัน!
ท่ามกลางความมืด ทั้งสองสบตากัน และตรงใต้ตะขอนี้ก็คือโต๊ะข้างเตียงพอดี
เซี่ยจือเหยียนตัดสินใจทันที เลื่อนโต๊ะข้างเตียงออก แล้วก็เห็นเงาสีขาวอยู่ด้านหลังจริง ๆ
นั่นคือสมุดประวัติผู้ป่วย!
“มืดชะมัด...”
เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
เสียงยังไม่ทันจาง ก็มีเสียง “พรึ่บ” เบา ๆ ดังขึ้นข้างกาย
แสงสีทองอบอุ่นกลุ่มหนึ่งสว่างวาบขึ้น เติมแสงให้ห้องนี้เล็กน้อย
เซี่ยจือเหยียนมองปลายนิ้วของเซิ่งซินเยว่ด้วยสีหน้าตกตะลึง “คุณ...”
อยู่ใกล้กันขนาดนี้ เขามั่นใจว่าในมือเซิ่งซินเยว่ไม่มีอะไรเลย!
ถ้าอย่างนั้นแสงสีทองนี้ก็สว่างขึ้นมาจากมือเธอเองอย่างไม่มีที่มาที่ไป!