เรื่องแบบนี้แจ้งตำรวจก็คงไม่มีประโยชน์ เผลอ ๆ อาจถูกตำรวจหาว่าเป็นคนบ้าเสียด้วยซ้ำ ถ้ากานถิงถิงจะเอาเรื่อง ก็คงต้องฝากให้หอเทียนจีจัดการ
“ไม่ต้อง”
กานถิงถิงกระตุกมุมปาก มองอู๋ซงเยว่ด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธอไม่ได้คิดว่าการที่ฉันสละสิทธิ์โควตาเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโทให้เธอ เป็นการยื่นทานอย่างนั้นเหรอ?”
“ฉัน...”
“ขอโทษด้วยนะ โควตาเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท ฉันจะหาทางเอากลับมาเอง”
แม้จะพอเดาได้ราง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ แต่อู๋ซงเยว่ก็ยังอดโพล่งออกมาไม่ได้ “ตอนนี้ส่งรายชื่อไปแล้วนะ...”
“แล้วมันยังไง?”
กานถิงถิงเอ่ย “ถึงจะส่งรายชื่อไปแล้ว แต่เธอคิดว่าด้วยอำนาจของครอบครัวฉัน จะเอาโควตานี้กลับมาไม่ได้หรือไง?”
ใบหน้าอู๋ซงเยว่ซีดเผือด
“อีกอย่าง ฉันได้ที่หนึ่ง ส่วนเธอได้ที่สอง ก่อนหน้านี้ฉันเป็นฝ่ายถอนตัวเอง โควตาถึงตกไปอยู่ในมือเธอ แต่ตอนนี้ฉันจะเอาคืน คิดว่าทางมหาวิทยาลัยจะเลือกยังไง คงไม่ต้องให้ฉันพูดให้ชัดกว่านี้หรอกนะ?”
อู๋ซงเยว่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ “กานถิงถิง เธอตั้งใจทำแบบนี้ใช่ไหม?”
“ตอนนี้ก็ใกล้เดือนสิงหาคมแล้ว! เหลือเวลาอีกแค่สี่เดือนก็จะสอบ ฉันทบทวนหนังสือตอนนี้ไม่ทันแล้ว...”
กานถิงถิงย้อนถาม “เหรอ?”
“น่าเสียดายจริง ๆ... แต่เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”
“ในเมื่อเธอคิดว่าศักดิ์ศรีตัวเองถูกทำร้าย เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีอันน่าสงสารแถมยังไร้ค่าของเธอ ฉันเอาโควตากลับคืนมาแล้วจะมีปัญหาอะไร?”
“อ้อ แล้วฉันจะรายงานเรื่องนี้ตามความจริงให้ทางมหาวิทยาลัยรู้ และโพสต์ลงเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยด้วย เชื่อฉันสิ อู๋ซงเยว่ อีกไม่นานเธอจะดังแน่”