โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน บ้านของพวกเขาก็อยู่ในทำเลห่างไกล รถจึงมีไม่มาก ใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็มาถึงใต้ตึกของกวนจวิน
ชายคนนั้นก้าวขึ้นบันไดรวดเดียวสามขั้น ยกมือขึ้นแล้วก็ลดลง ทำแบบนี้อยู่สองสามครั้ง ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจได้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเคาะประตูเบา ๆ
“มาแล้ว”
เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างใน ตามด้วยเสียงพึมพำแผ่วเบา “ดึกขนาดนี้แล้ว จะเป็นใครกันนะ...”
ประตูเปิดออก พอเห็นคนที่อยู่ด้านนอก แม่ของกวนจวินก็ชะงักไปก่อน สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติแวบผ่านอย่างรวดเร็ว “อ้าว พ่อของฮ่าวฮ่าวเองเหรอ ดึกขนาดนี้มาหาฉันมีธุระอะไรหรือคะ?”
ชายคนนั้นอ้าปากพูด “ผมมาหากวนจวิน”
แม่กวนขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้บอกคุณไปแล้วหรือว่ากวนจวินไปเที่ยว ออกไปตั้งนานแล้ว ส่วนจะกลับมาเมื่อไหร่ฉันก็ไม่รู้”
“พ่อฮ่าวฮ่าว ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฮ่าวฮ่าว แต่คุณจะมาหากวนจวินที่บ้านฉันอยู่เรื่อย ๆ ไม่ได้ เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย ดึกดื่นป่านนี้ยังมาหาถึงบ้าน ทำให้คนอื่นอึดอัดใจนะคะ”
ใบหน้าชายคนนั้นแดงก่ำ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเซิ่งซินเยว่ เขาก็ยังรวบรวมความกล้าแล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “ผมมาหากวนจวิน!”
แม่กวนหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “นี่ ฉันว่าคุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกแล้วว่ากวนจวินไม่อยู่ ไม่อยู่! อีกอย่าง ตอนนี้ในบ้านก็มีแค่ฉันคนเดียว ดึกขนาดนี้ผู้ชายอย่างคุณมายืนหน้าบ้านฉัน มันไม่เหมาะสมเลยนะ! ถ้าเพื่อนบ้านเห็นเข้า ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเอาไปพูดกันเสีย ๆ หาย ๆ หรือเปล่า!”