เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา อารมณ์ที่กวนจวินเก็บกดมานานก็ปะทุขึ้นในที่สุด!
“พ่อแม่ฉันไม่พอใจน่ะสิ!!”
“หลังผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยออกมา ตอนแรกฉันดีใจมาก แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ พวกเขาก็ถามฉันแล้วว่าทำไมซุนหมิงฮ่าวถึงสอบได้ตั้งเจ็ดร้อยกว่าคะแนน แล้วทำไมฉันถึงได้น้อยกว่าเขาตั้งห้าสิบกว่าคะแนน?”
“ก็เป็นเด็กเหมือนกัน อยู่ห้องเดียวกัน เรียนครูคนเดียวกันแท้ ๆ ทำไมซุนหมิงฮ่าวถึงได้คะแนนสูงขนาดนั้น ส่วนฉันกลับได้แค่นี้? ปกติไม่ตั้งใจเรียนใช่ไหม? แอบอู้ตอนเรียนใช่ไหม? ไม่ได้พยายามเลยใช่ไหม?”
กวนจวินกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด “ตั้งแต่ฉันเกิดมา สิ่งที่พ่อแม่คาดหวังจากฉันก็คือ ต้องเป็นที่หนึ่งในบรรดาทุกคน! กวนจวิน
—แชมป์เปี้ยน หมายความว่าต้องเป็นแชมป์เปี้ยนเท่านั้น!”
“ที่สองที่สามก็ไม่ได้ จนถึงตอนนี้ฉันยังจำการสอบกลางภาคตอน ป.1 ได้ ตอนนั้นฉันสอบได้ที่สองของห้อง ครูชมฉัน เพื่อน ๆ ก็อิจฉาฉัน ฉันถือข้อสอบกลับบ้านอย่างตื่นเต้น คิดว่าจะได้รับคำชมจากพวกเขา แต่กลับไม่ได้รับ พวกเขาซักถามฉันว่าทำไมถึงได้แค่ที่สอง”
“แค่ที่สอง... ฉันคิดว่าที่สองก็เก่งมากแล้ว ทุกคนก็พูดแบบนั้น แต่พวกเขากลับถามฉันว่าทำไมถึงได้แค่ที่สอง”
“ฉันเหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่หัว พยายามบอกพวกเขาว่าฉันเก่งมากแล้วนะ นอกจากคนที่ได้ที่หนึ่ง คนอื่นก็สอบได้คะแนนน้อยกว่าฉันทั้งนั้น”
“แต่พวกเขาพูดว่าอะไรล่ะ”
ราวกับจมอยู่ในความทรงจำบางอย่าง กวนจวินยิ้มขื่น “พวกเขาบอกว่าฉันไม่มีความทะเยอทะยาน ทำไมถึงเอาแต่เทียบกับคนที่แย่กว่า ทำไมไม่เทียบกับคนที่เก่งกว่า? มีแต่คนไม่เอาไหนเท่านั้นที่ชอบเปรียบเทียบกับคนที่ด้อยกว่า”