สายลมไร้รูปร่างพัดกวาดผ่านไป จุดแสงสีแดงเล็ก ๆ ทั้งหมดในห้องพลันลอยขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะถูกม้วนรวมเป็นก้อนลอยอยู่กลางอากาศ
แม้จะจัดการนำสปอร์ออกมาหมดแล้ว แต่เซิ่งซินเยว่ก็ยังไม่ผ่อนคลาย ญาณของเธอแทรกเข้าไปในกลุ่มสปอร์ ขณะรวบรวมสมาธิและพยายามค้นหาบางสิ่งอย่างเต็มที่
วิธีการเช่นนี้ดูไร้ช่องโหว่ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังย่อมต้องทิ้งกลิ่นอายของตัวเองไว้สักเสี้ยวหนึ่ง เพื่อให้หลังจากชิงโชคชะตาไปได้แล้ว มันจะถูกส่งไปถึงมือเขาอย่างราบรื่น ดังนั้นบนตัวเห็ดนี้ต้องมีจุดให้เจาะแน่นอน!
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น “ซ่อนเก่งจริงนะ กว่าจะหาเจอเล่นเอาฉันเหนื่อยเลย”
วิชาพรางตัวของคนที่อยู่เบื้องหลังเหนือชั้นมาก ในที่สุดก็จับร่องรอยของอีกฝ่ายได้ แม้เธอยังไม่อาจตามกลิ่นอายเสี้ยวนี้ไปหาที่ซ่อนที่แท้จริงของเขา แต่การอาศัยกลิ่นอายนี้ลงมือทำอะไรสักอย่างนั้นง่ายดายสำหรับเธอ
“ทำเรื่องแบบนี้ได้ ฝีมือคงสูงมากสินะ แต่ไม่รู้ว่าภายใต้ฝีมืออันสูงส่งของคุณนี่ ได้ฝึกฝนขึ้นมาด้วยวิชามารนับไม่ถ้วนหรือเปล่า?”
“คุณอุตส่าห์ลำบากวางค่ายกลไว้ที่นี่วันนี้ ฉันจะปล่อยให้คุณมือเปล่ากลับไปได้ยังไง?”
เธอยื่นมือทั้งห้าไปกลางอากาศ แล้วกำแน่นสุดแรง!
เพียะ!
ทั้งที่กลางอากาศไม่มีอะไรเลย แต่กลับมีเสียงราวกับบางสิ่งแตกสลายดังขึ้น