พื้นชั้นหนึ่งปูพรมหนานุ่มเอาไว้ ตามหลักแล้ว ต่อให้บาดเจ็บก็คงไม่หนักมาก
แต่ตอนที่เขาตกบันไดลงมา ศีรษะกระแทกไปหลายครั้ง
ภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระลอก ทั่วทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
【จิ่วไจ้โกวมีปลา】ทำได้เพียงคว้าพรมไว้แน่น แล้วค่อย ๆ คลานไปข้างหน้า
ไม่รู้ตัวเลยว่าพรมถูกเขาคว้าจนยับย่นไปหมดแล้ว
ตรงมุมห้องมีโต๊ะตัวเล็กที่ทำอย่างประณีตตั้งอยู่ บนโต๊ะปูผ้าสีเหลืองห่านเอาไว้ และมีของตั้งประดับชิ้นหนึ่งที่หนักไม่เบาวางอยู่ด้านบน
【จิ่วไจ้โกวมีปลา】หอบหายใจแรง ๆ อย่างยากลำบาก เขาค่อย ๆ ขยับไปข้างโต๊ะตัวเล็ก เดิมทีคิดจะพยุงโต๊ะลุกขึ้น แต่สภาพตอนนี้ยกมือสูงขนาดนั้นไม่ไหว จึงจำต้องคว้าผ้าปูโต๊ะแทน
ของตั้งประดับบนผ้าปูโต๊ะเริ่มขยับเล็กน้อย
แต่เขากลับไม่ทันสังเกตเห็น
【เชี่ยเอ๊ย ไอ้คนซื่อบื้อเอ๋ย แกกำลังทำอะไรอยู่!】
【อย่าดึงแล้ว อย่าดึงเลยโว้ย!】
【แม่งเอ๊ย บ้านเขาไม่มีใครอยู่จริง ๆ เหรอ? เสียงดังขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้ยินกันเลยหรือไง?】
【พระเจ้า ถ้าของตั้งประดับชิ้นนี้ตกลงมา หัวเขาจะยังอยู่ดีไหมเนี่ย?】
【ฉันโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว แต่ไม่รู้ที่อยู่เขาเลยสักนิด!】
【อย่าว่าแต่ที่อยู่เลย คนทั้งอินเทอร์เน็ตไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน หน้าตาเป็นยังไง หรือกระทั่งเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ยังไม่แน่ใจ!】
ตัวตนลึกลับที่เคยเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่สุดของเขา