“พอได้แล้ว ร้องไห้สักทีได้ไหม วัน ๆ เอาแต่ร้องกระซิก ฉันเห็นแล้วหงุดหงิดจะแย่”
หญิงสาวนวดขมับตัวเองอย่างปวดหัว “ตอนนั้นที่ไม่ให้พ่อกับแม่บอกเธอ ก็เพราะกลัวว่าเธอจะร้องไห้ไม่หยุดนี่แหละ ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าน้ำตาเธอท่วมทางเวียนว่ายตายเกิดของฉัน จนทำให้ฉันลื่นตกลงไปในภพเดรัจฉาน ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
【ไป๋ไป๋ไป๋】สะอึกสะอื้น “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย คิดว่าฉันร้องไห้ให้เธอหรือไง? ฉันร้องไห้ให้ตัวเองต่างหาก ไม่นึกเลยว่าจะติดค้างบุญคุณเธอมากขนาดนี้”
“เธอนี่มันเจ้าเล่ห์เต็มท้องไปหมด คงไม่ยอมไปเกิดใหม่หรอก จงใจรอฉันอยู่ข้างล่าง แล้วชาติหน้าเราก็กลับมาเป็นฝาแฝดกันอีก เธอจะได้แย่งเกิดเป็นพี่สาวก่อน แล้วรังแกฉันได้อย่างไม่ต้องเกรงใจยิ่งกว่าเดิม!”
เมื่อได้ยินคำว่า “กลับมาเป็นฝาแฝดกันอีก” สีหน้าของหญิงสาวพลันชะงักงันไปชั่วขณะ
เธอกำหมัดแน่น ราวกับตัดสินใจเรื่องบางอย่างได้แล้ว “เยว่เยว่ ฉันมีเรื่องอยากบอกเธอ”
“อะไรเหรอ?”
“ก่อนหน้านี้เธอเคยถามไม่ใช่เหรอ ว่าทำไมฉันถึงต้องช่วยเธอให้ได้?”
ฉู่ฉุนกวงมองเธออย่างลึกซึ้ง “ฉันจำเป็นต้องช่วยเธอ”
“ไม่ใช่แค่เพราะเธอเป็นน้องสาวของฉัน แต่ยังเป็นเพราะ…ชีวิตนี้ของฉัน พ่อกับแม่เป็นคนมอบให้”
“เธอพูดอะไรซึ้ง ๆ อะไรเนี่ย?”
【ไป๋ไป๋ไป๋】ยังมีน้ำตาคลอ ตอบโต้เธอทันควัน “แล้วชีวิตฉันไม่ใช่พ่อกับแม่ที่ให้มาหรือไง?”