สัมผัสชื้นอุ่นทำให้ไป๋ไป๋ไป๋สูญเสียเสียงทั้งหมดไปในพริบตา
“ความรู้สึกของคุณไม่ผิด ตอนนี้เธออยู่ข้างกายคุณจริง ๆ”
“ที่ฉันพูดก็ไม่ผิดเหมือนกัน ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ในอีกรูปแบบหนึ่งจริง ๆ”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยช้า ๆ
“แต่ฉันไม่ต้องการแบบนี้เลยสักนิด!”
ไป๋ไป๋ไป๋น้ำตาไหลพราก “ตอนนั้นเพื่อรักษาฉัน พี่สาวถึงกับลาออกจากโรงเรียนไปทำงาน ผลการเรียนของพี่ดีมาตลอด ไม่เคยทำให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง ตอนนั้นพี่อยู่มัธยมปลายปีสอง กำลังจะขึ้นปีสาม ซึ่งเป็นช่วงเวลาสำคัญแท้ ๆ แต่พี่กลับยอมทิ้งการเรียนและลาออกไปเลย”
“ส่วนฉันตั้งแต่เด็กก็ซุกซน ก่อเรื่องอยู่ทุกวัน ไม่ก็หาเรื่องใส่ตัว ไม่ก็เตรียมจะก่อเรื่อง ทำให้พ่อแม่ถูกครูเรียกไปพบอยู่บ่อย ๆ ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมตัดใจจากฉัน”
“ขั้นตอนการรักษาทั้งทรมานและยาวนาน ส่วนไตที่เข้ากันได้ก็หายากเหลือเกิน ทุกวันฉันได้แต่มองเงินในบ้านไหลออกไปราวกับสายน้ำ บ้านก็ขายไปแล้ว รถก็ขายไปแล้ว ไม่นานเราก็แทบไม่เหลืออะไรเลย”
“ฉันเคยเกลี้ยกล่อมพวกเขาไม่รู้กี่ครั้งว่า พอเถอะ ฝืนทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมาย แต่พวกเขาก็ไม่ยอมแพ้”
“ตอนนอนอยู่โรงพยาบาล ระหว่างฟอกไต ฉันรู้สึกได้ชัดเจนว่าเลือดไหลออกจากตัวแล้วไหลกลับเข้ามา ทุกครั้งที่เป็นแบบนั้น ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำให้ทุกคนผิดหวัง”