เช้าวันถัดมา เซิ่งซินเยว่ตื่นแต่เช้า เครื่องบินต้องไปถึงอาคารผู้โดยสารล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมง เธอไม่มีอะไรต้องเอาไปมากมาย จึงพกแค่บัตรธนาคารกับที่ชาร์จโทรศัพท์ เดินทางแบบตัวเบา
สองชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินกว่างเฉิงอย่างราบรื่น
สนามบินดูเหมือนจะมีผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ว่าเวลาไหน ยิ่งตอนนี้เป็นฤดูร้อน ผู้คนก็ยิ่งแน่นขนัด เซิ่งซินเยว่ลงจากเครื่องมาแทบถูกเบียดจนตาย
เธอก้มมองโทรศัพท์ ก่อนเงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นหนุ่มผิวเข้มหน้าตาดีที่คุ้นตา กำลังโบกมือให้เธออย่างสุดชีวิตอยู่ไม่ไกล «อาจารย์ ทางนี้ครับ ทางนี้!»
พอมีคนตะโกนคำว่า «อาจารย์» ในที่ที่คนพลุกพล่านเช่นนี้ ก็มีคนไม่น้อยหันมามอง สายตาเหล่านั้นแฝงอารมณ์แปลก ๆ ไว้สารพัด
เซิ่งซินเยว่อยากจะเอามือปิดปากเจ้าหมอนั่นเสียเดี๋ยวนี้
โชคดีที่ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้พบกัน หนุ่มผิวเข้มหน้าตาดีเอ่ยอย่างตื่นเต้น «อาจารย์ เดินทางมาเหนื่อยมากเลยนะครับ ผมจัดที่พักไว้ให้แล้ว แต่ตอนนี้อาการของพี่สาวผม...»
เขาตั้งใจจะพูดจาเกรงใจสักหน่อย แต่เห็นได้ชัดว่าอาการของพี่สาวทำให้เขาเกรงใจไม่ไหว
เซิ่งซินเยว่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย «อิ่งเจียเหยี่ยน ฉันไม่ต้องพักหรอก แต่ถ้าคุณยังเรียกฉันว่าอาจารย์อีกคำเดียว เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้คุณพูดไม่ออกไปเลย»
พอได้ยินว่าเธอไม่ต้องพัก อิ่งเจียเหยี่ยนก็ดีใจขึ้นมาทันที ทว่าต่อมาก็ชะงัก «ผม...เมื่อกี้เหมือนยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะครับ...»