เมื่อเธอพูดเช่นนี้ ทุกคนต่างสูดปากด้วยความตกใจ
ที่จริงหลังเกิดคดีฆาตกรรมในตอนนั้น สื่อก็ปกป้องความเป็นส่วนตัวของฆาตกรทั้งสามคนเป็นอย่างดี ทุกคนรู้เพียงว่าพวกเขาเป็นนักเรียนมัธยมต้นสามคน แต่ไม่รู้หน้าตาของพวกเขา
แต่สถานการณ์ตอนนี้ฉุกเฉินขนาดนี้ ใครจะมีเวลามาคิดเรื่องพวกนั้นกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนต่างคิดโดยไม่รู้ตัวว่า ถึงพวกเขาจะไม่เคยเห็นหน้าฆาตกร ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่เคยเห็น
อีกอย่าง เด็กผู้ชายคนนี้ถึงกับลงมือใช้มีดกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง แล้วจะมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีก?
เสียงผู้คนด้านนอกอื้ออึง ราวกับดังมาจากอีกโลกหนึ่ง
ชายคนนั้นค่อย ๆ ได้สติกลับมา เขาหันไปมองด้านนอกก่อน แล้วก็ต้องตกตะลึง
พอก้มลงมองอีกที ก็แทบสิ้นสติ!
เขารีบปล่อยมืออย่างลนลาน ลูกชายของเขาถูกบีบคอจนเกือบหมดสติ ตาเหลือกขึ้นมาแล้ว แต่ร่างกายกลับยังคงหมุนใบมีดไปมาโดยไม่รู้ตัว!
“แค่ก ๆ! แค่ก ๆ ๆ!!”
เมื่อลำคอเป็นอิสระ อากาศบริสุทธิ์ก็ไหลเข้าไป หลิวเจียเล่อหอบหายใจอย่างหนัก ภาพตรงหน้ามืดดำไปชั่วขณะ
“เล่อเล่อ เล่อเล่อ...”
จนถึงตอนนี้ ความเจ็บปวดราวกับแทงทะลุหัวใจจึงแล่นเข้าสู่ระบบประสาท การเสียเลือดมากเกินไปทำให้เขารู้สึกหน้ามืดเป็นระลอก
ชายคนนั้นกลับไม่สนใจตัวเอง ฝืนรวบตัวลูกชายขึ้นมาแล้วตะโกนอย่างแตกตื่น “เกิดอะไรขึ้น... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ!”