“ได้ ๆ ๆ”
หยงเหิงปาดปากแรง ๆ แม้จะถอยออกมาได้ทัน แต่ความรู้สึกคลื่นไส้ที่พลุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจก็ยังทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองแปดเปื้อนไปแล้ว
“ในเมื่อคุณดื้อดึงไม่ยอมตื่นรู้ขนาดนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดให้มากความ...”
“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว”
เซิ่งซินเยว่ไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย “คุณเช็ดปากทำไม ไม้กวาดอันนี้ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ ยังสะอาดกว่าคุณตั้งเยอะ”
“หยงเหิง ขอเตือนว่าอย่าทำตัวต่ำช้าเกินไป วันนี้แค่เตือนกันเท่านั้น ถ้าคราวหน้ายังเอาหน้าชวนคลื่นไส้นี่มาวนเวียนให้ฉันเห็นอีก ฉันจะเอาที่ปั๊มส้วมมาจัดการแล้วนะ”
แสงตะวันยามเย็นที่เหลืออยู่สาดผ่านหน้าต่างโถงบันได แสงสีเหลืองนวลโอบล้อมร่างหญิงสาวไว้อย่างนุ่มนวล
มือข้างหนึ่งของเธอล้วงกระเป๋าอย่างเกียจคร้าน ส่วนอีกข้างชูไม้กวาดไว้ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย แสงขับเน้นแนวโค้งงามของใบหน้าอันประณีตซึ่งจมหายไปในเงามืดครึ่งหนึ่ง จนยากจะมองเห็นสีหน้า
แต่หยงเหิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าสายตาของเธอเย็นชา ไม่มีแววล้อเล่นเลยสักนิด!
ราวกับถูกแทงใจอย่างจัง หยงเหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กดอารมณ์ทั้งปวงไว้ ก่อนเอ่ยเสียงขุ่น “ถือว่าฉันยุ่งไม่เข้าเรื่องก็แล้วกัน”
เซิ่งซินเยว่รับคำทันควัน “แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ?”
“...” หยงเหิงชะงักไป ก่อนเอ่ยอย่างอับอายและโมโห “ถัน...”
เพิ่งพูดได้คำเดียว ไม้กวาดสีชมพูตรงหน้าก็ยื่นเข้ามา
หยงเหิงใจเต้นวูบ รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “เซิ่งซินเยว่ สักวันคุณจะต้องเสียใจ!”