พอได้ยินเช่นนั้น เหวินอินก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันทีอย่างที่คิด “ไม่ใช่สิ ลูกสาวแท้ ๆ ของคุณก็อยู่ที่บ้านแล้วทั้งคน แล้วเธอจะไปหาแม่ตัวปลอมนั่นทำไมอีก?”
“ชิงชิง เรื่องที่บ้านเธอ ฉันรู้ว่าไม่ควรยื่นมือเข้าไปยุ่ง แต่ฉันทนแทนเธอไม่ไหวจริง ๆ! ตอนนั้นเธอก็น่าจะอยู่ที่บ้านใช่ไหม?”
ถานชิงชิงตอบ “อืม...”
เหวินอินยิ่งโมโห “ตอนนั้นเธอก็อยู่ที่บ้าน แล้วทำไมแม่เธอยังไปหาแม่เนรคุณคนนั้นได้อีก?”
“น่าโมโหจริง ๆ ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีอะไร ถึงทำให้พ่อแม่ของเธออาลัยอาวรณ์ไม่ยอมลืมได้ขนาดนี้”
“เฮ้อ ชิงชิง แต่อย่าเสียใจมากไปเลยนะ บางทีแม่เธออาจแค่เคยชิน อีกอย่างเธอก็เพิ่งกลับบ้านได้ไม่นาน รอผ่านไปสักพักก็คงดีขึ้น”
ถานชิงชิงพูดอย่างว่าง่าย “ฉันรู้ค่ะ พวกเขาผูกพันกันมาตั้งนาน ความรู้สึกจะหายไปทันทีได้ยังไง อีกอย่างจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ใส่ใจเลยว่าพี่ซินเยว่จะอยู่หรือไม่อยู่ เพราะหลายปีที่ฉันไม่ได้อยู่บ้าน ก็มีพี่เขาคอยอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่แทนฉัน ฉันซาบซึ้งใจมากค่ะ ฉันอยากอยู่ร่วมกับพี่เขาอย่างสงบสุขจริง ๆ”
“บางทีฉันอาจทำอะไรได้ไม่ดีพอ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้...”
เหวินอินขัดใจที่เพื่อนรักไม่เอาไหน “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย! ชิงชิง เธอใจดีเกินไป ถึงได้ชอบเอาความผิดที่คนอื่นก่อมาแบกไว้เองตลอด ต่อไปจะเสียเปรียบเอานะ!”