เขายื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ “ผมเป็นรองผู้รับผิดชอบอันดับสองของเขตเมืองหลวงแห่งหอเทียนจีครับ”
“รองผู้รับผิดชอบอันดับสอง?”
พอได้ยินตำแหน่งนี้ เซิ่งซินเยว่ก็อดตกใจเล็กน้อยไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าคราวนี้คนที่มาหาเธอจะเป็นถึงรองผู้รับผิดชอบอันดับสองโดยตรง
“พวกคุณให้ความสำคัญกับฉันเกินไปแล้ว”
เธอก้มมองนามบัตรใบนั้นอย่างละเอียด
ไม่รู้ว่านามบัตรทำจากวัสดุพิเศษชนิดใด เมื่อสัมผัสแล้วเย็นเฉียบ สีดำสนิท ผิวด้านไร้แสงสะท้อน ราวกับแสงทุกสายที่ตกกระทบบัตรใบเล็กบางใบนี้จะถูกกลืนกินไปจนหมด
การออกแบบนามบัตรเรียบง่ายอย่างยิ่ง ด้านหน้าพิมพ์ชื่อโจวฉีด้วยตัวอักษรสีทอง มุมขวาล่างมีข้อความบรรทัดเล็ก ๆ
——เขตเมืองหลวง รองผู้รับผิดชอบอันดับสอง
ด้านหลังก็พิมพ์ตัวอักษรสีทองเช่นกัน เขียนไว้ว่า “หอเทียนจี”
หากตั้งใจสัมผัสให้ดี ยังพอรับรู้ได้ราง ๆ ว่ามีพลังวิญญาณไหลเวียนอยู่ในบัตรใบนี้!
นามบัตรบาง ๆ ใบนี้กลับสลักค่ายกลรวมปราณขนาดเล็กเอาไว้ด้วย!
เซิ่งซินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย ดูท่าหอเทียนจีแห่งนี้จะซ่อนความสามารถไว้ไม่เบา
ค่ายกลรวมปราณเป็นค่ายกลขนาดใหญ่ แต่คนที่สลักค่ายกลนี้กลับสามารถย่อมันลงมาไว้ในบัตรใบเล็ก ๆ ได้
หอเทียนจีมีผู้มากฝีมืออยู่จริง ๆ
ราวกับอ่านความคิดของเธอออก โจวฉียิ้มบาง ๆ น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย “คุณเซิ่งคงสัมผัสได้แล้ว นี่คือนามบัตรเฉพาะของหอเทียนจีเรา และยังเป็นหลักประกันอย่างหนึ่งที่เรามอบให้สมาชิกด้วยครับ”