พูดจบ เขาก็ก้มมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งงันอยู่บนพื้น ก่อนจากไปอย่างผ่าเผยพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ ราวกับเพิ่งคว้าถ้วยรางวัลสำคัญที่สุดในชีวิตมาได้
เสียงหัวเราะโอ้อวดของเขาค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน “พวกพี่น้อง ในที่สุดฉันก็ได้เจอตัวจริงสักที น่าเกลียดกว่าในคลิปอีกเป็นพันเท่า!”
“ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหน้าตาแบบนั้นไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ยังกล้าโพสต์คลิปบอกให้ผู้หญิงปกป้องตัวเองอีก นั่นมันสิทธิพิเศษของสาวสวยต่างหาก!”
“ที่ตลกคือเธอดันคิดจริง ๆ ว่าฉันจะทำอะไรเธอ ตกใจจนแทบแย่... คงไม่รู้สินะว่าแค่เห็นหน้านั่น ฉันก็มองจนแทบหมดอารมณ์แล้ว”
เสียงแจ้งเตือนดังติ๊ง เมื่อพนักงานส่งอาหารเดินจากไป เสียงจากโทรศัพท์ของเขาก็สะท้อนอยู่ในทางเดินโล่ง ๆ หลายครั้งจนฟังดูผิดเพี้ยน
แต่คำพูดลอย ๆ ของชายอีกคนยังคงดังชัดเข้าหูเธอ
“โห พี่ชาย เก่งมาก! แบบนี้เรียกว่าทำเรื่องดี ๆ ไปเรื่องหนึ่งเลยนะ ต้องใช้วิธีแบบนี้กับคนพรรค์นั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จักประเมินตัวเองเอาซะเลย!”
การกระทำแบบนี้...
ที่แท้ในสายตาคนพวกนั้น มันเป็นเรื่องดีหรอกหรือ?
เป็นเรื่องดีจริง ๆ หรือ?
เธอจ้องเส้นบะหมี่ที่หกกระจายอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย ก่อนจะค่อย ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ
อาหารประเภทเส้นที่มีน้ำซุปแบบนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าอาหารส่งถึงมือลูกค้าโดยไม่หกเลอะ ร้านค้าจะห่อด้วยพลาสติกถนอมอาหารแน่น ๆ สักสามสี่ชั้น ปิดฝาแล้วก็ยังพันทับอีกสองชั้น ทำไมถึงหกง่ายขนาดนี้?