บริเวณท้องน้อยเย็นวาบ ราวกับมีคนลูบไล้ไปจริง ๆ
ให้ตายสิ เขาเพิ่งฟื้น แถมเมื่อคืนยังเจอเรื่องสะเทือนใจขนาดนั้น เช้าตรู่แบบนี้เลือดลมกำลังพลุ่งพล่าน...
เซี่ยจือเหยียนผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที รีบคว้าตุ๊กตากระดาษตัวน้อยออกมา หวังว่าเจ้าสิ่งนี้จะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
ตุ๊กตากระดาษตัวน้อยมีหัวกลม ๆ ใบหน้ากลมดิกมีจุดอยู่สามจุด เป็นตากับปาก เรียบง่ายสุด ๆ แต่กลับดูน่ารักปนซื่อบื้ออย่างบอกไม่ถูก
เซี่ยจือเหยียนใช้สองนิ้วคีบหัวตุ๊กตากระดาษตัวน้อย มองมันดิ้นขลุกขลักอยู่ตรงปลายนิ้ว แล้วหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “นี่เป็นกลเม็ดใหม่อะไรอีกล่ะ?”
ช่างเป็นเครื่องมือฉวยโอกาสที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ
เซิ่งซินเยว่กำลังอารมณ์ดี “วิชาหุ่นเชิดขั้นพื้นฐาน เปิดหูเปิดตาให้คุณหน่อย”
“...” เซี่ยจือเหยียนถอนหายใจ “เปิดหูเปิดตาจริง ๆ นั่นแหละ”
เซิ่งซินเยว่ถาม “ออกไปกินข้าวด้วยกันไหม? เฉิงหลีกับอี้อี่เซวียนออกไปแล้ว”
“ผมขอจัดการตัวเองก่อน...”
เซี่ยจือเหยียนถอนหายใจยาว ทว่าเสียงของเซิ่งซินเยว่กลับดังขึ้น “ฉันมาหาคุณ เปิดหน้าต่างสิ”
“ตอนนี้เหรอ?”
เซี่ยจือเหยียนแปลกใจ กำลังจะสวมเสื้อแล้วไปเปิดประตู แต่พลันนึกอะไรขึ้นได้จึงหันขวับไปมอง และก็เห็นเซิ่งซินเยว่กำลังย่อตัวอยู่บนขอบหน้าต่างนอกห้องพร้อมรอยยิ้ม... บนขอบหน้าต่าง!!!
แถมยังเคาะกระจกอย่างสบายอารมณ์อีกด้วย