ถานเหวินเสวียนโกรธจนมือสั่นไปหมด “จ้าวจงเสียง นายเสียสติไปแล้วหรือไง? รู้ไหมว่ากำลังพูดกับใคร? ฉันบอกไว้เลย ตระกูลถานอาจเทียบตระกูลเซี่ยไม่ได้ แต่คุณก็เป็นแค่เจ้าของบริษัทคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับฉัน!”
จ้าวจงเสียงตอบกลับ “อย่ามาโวยวายใส่ฉัน ฉันไม่หลงกลวิธีนี้หรอก คุณหนูเซิ่งย้ายทะเบียนบ้านออกจากตระกูลถานไปแล้ว คุณยังจะทำท่าวางอำนาจในฐานะพ่ออะไรอีก อย่าหลงตัวเองให้มากนัก”
“อีกอย่าง คุณถาน ผมจำเป็นต้องบอกคุณสักคำว่า ถ้าคุณปฏิบัติต่อคุณหนูเซิ่งแบบนี้ สักวันคุณจะต้องเสียใจ แต่ถึงตอนนั้น ต่อให้เสียใจก็สายเกินไปแล้ว ตอนนี้เสียใจไปก็สายเกินไปแล้วเหมือนกัน!”
พูดจบ จ้าวจงเสียงก็วางสายทันที ไม่รอให้ถานเหวินเสวียนพูดอะไรต่อ แล้วจัดการบล็อกกับลบเบอร์ให้อย่างครบชุด
สะใจ!
ถึงตระกูลถานจะเทียบตระกูลเซี่ยกับตระกูลเฉิงซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ชั้นแนวหน้าไม่ได้ แต่อย่างไรก็นับเป็นตระกูลเก่าแก่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ทว่าคนรุ่นนี้กลับตกอยู่ในมือคนหยิ่งยโสและไร้ความสามารถอย่างถานเหวินเสวียน นับว่าจบสิ้นกันจริง ๆ
จ้าวจงเสียงโยนโทรศัพท์มือถือไว้บนเบาะข้างคนขับอย่างไม่ใส่ใจ ฮัมเพลงพลางเหยียบคันเร่ง ห้องที่เตรียมไว้ให้คุณหนูเซิ่งเริ่มทำความสะอาดแล้ว เขาต้องไปคอยดูให้เรียบร้อย!
บริษัทถานซื่อ
ห้องทำงาน
ถานเหวินเสวียนมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่า คนที่เพิ่งพูดกับเขาเมื่อครู่คือจ้าวจงเสียง?