ซุนหว่านหว่านกลอกตา ชี้ไปที่ป้ายชื่อบนอกเสื้อของตัวเอง “คุณตาบอดหรือไง? มีไข่สองฟองห้อยอยู่ใต้คิ้ว เอาแต่กะพริบตาแต่ดูไม่เป็นหรือไง? มาถามคนใส่เสื้อกาวน์ในโรงพยาบาลว่าเป็นใคร งั้นฉันบอกให้ก็ได้ ฉันเป็นคนฆ่าหมูในโรงฆ่าสัตว์ เชี่ยวชาญการเชือดหมูโง่ ๆ อย่างคุณโดยเฉพาะ!”
“คุณ!”
ถานหมิงเย่โกรธจนพูดไม่ออก ชิงชิงถูกปฏิบัติแบบนั้นในรายการ อู๋เมิ่งอวี่ยังปฏิเสธคำขอของเขาอีก เดิมทีก็อัดอั้นตันใจอยู่แล้ว พอมาถึงโรงพยาบาล ยังต้องถูกหมอที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าอีก!
เขาทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่องทันที แต่ถานหมิงซิวตาไวมือไวคว้าแขนเขาไว้ “พี่รอง อย่าเพิ่งวู่วาม เมื่อกี้พวกเราพูดไม่เหมาะจริง ๆ”
พูดจบ เขาก็หันไปขอโทษซุนหว่านหว่าน “ขอโทษจริง ๆ ครับ พวกเราไม่เคยมาที่โรงพยาบาลแบบนี้ พี่ชายผมเลยอาจพูดจาล่วงเกินไปบ้าง ผมขอโทษแทนเขาด้วยนะครับ...”
“โรงพยาบาลแบบนี้?”
ซุนหว่านหว่านเบิกตากว้าง “แบบไหนคะ? โรงพยาบาลระดับสามเอของเราเป็นโรงพยาบาลชั้นนำ ทำไมพูดจากปากคุณแล้วฟังดูเหมือนที่นี่แย่ขนาดนั้น?”
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น...”
“ฉันไม่สนว่าคุณหมายความแบบนั้นหรือเปล่า!”
ซุนหว่านหว่านตัดบทเขาอย่างแข็งกร้าว “ถ้าดูถูกที่นี่นักก็อย่าเข้ามา! เข้ามาแล้วยังหาเรื่องจับผิดไปทั่ว คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
“ไม่ว่าข้างนอกพวกคุณจะเป็นคนใหญ่คนโตแค่ไหน พออยู่ในโรงพยาบาลก็เหมือนกันหมด ถ้ามารักษาตัว ฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าคิดจะปล่อยความประสงค์ร้ายใส่คนไข้คนอื่นที่นี่ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”