“เธอกล้า!”
ถานหมิงเย่แทบถลึงตาจนลูกตาปริ
“ไสหัวออกไป!”
ซุนหว่านหว่านเดือดดาลอยู่ข้าง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้มือไม่ว่าง เธอคงถีบสองคนนั้นไปแล้ว “ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาจัดการพวกแกสองคน ยังจะมายืนตะโกนโหวกเหวกอยู่ตรงนี้อีก รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”
ทั้งสองถูกไล่ออกจากห้องพักผู้ป่วย ส่วนทางโรงพยาบาลจิตเวช เซิ่งซินเยว่ยังคงจับตาเมิ่งเถียนเอ๋อร์ไม่วาง
เธอใช้เมิ่งเถียนเอ๋อร์เป็นสื่อ เพื่อหยั่งรู้ชะตากรรมของแม่อีกฝ่าย
เมื่อเห็นไอสีดำเหนือศีรษะเมิ่งเถียนเอ๋อร์ค่อย ๆ จางลง เธอถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะส่งเสียงประหลาดใจเบา ๆ
ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนคุ้นเคยด้วย?
เมื่อวิกฤตคลี่คลาย แรงที่มือของเธอก็ผ่อนลงตามไปด้วย
ถานชิงชิงรีบฉวยโอกาสสะบัดตัวเป็นอิสระ แล้วตวาดลั่น “เซิ่งซินเยว่ เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!”
“ในรายการนี้ฉันอดทนกับเธอมาตั้งมากมายแล้ว ทำไมเธอยังจะ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค
เซิ่งซินเยว่ก็หันขวับ แล้วฟาดฝ่ามือลงบนหน้าอีกฝ่ายทันที!
เพียะ!
เสียงนั้นดังชัดกังวานจนไม่เพียงขัดจังหวะคำพูดของถานชิงชิง แต่ยังทำให้ทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ
ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ถานชิงชิงยกมือกุมแก้มอย่างไม่อยากเชื่อ ในชั่วขณะนั้นเธอคล้ายย้อนกลับไปยังวันที่เซิ่งซินเยว่จากบ้านไป วันนั้นเธอก็ถูกอีกฝ่ายตบเช่นนี้เหมือนกัน!
แม้แต่แรงกับมุมที่ตบก็เหมือนกันทุกอย่าง!
“เซิ่งซินเยว่ เธอยังกล้า...”