เซี่ยจือเหยียนมองพ่อของตัวเอง แล้วหันไปมองเซิ่งซินเยว่ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย
“คุณลุงเซี่ย ตอนนี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ผมฟังได้หรือยังครับ”
พ่อของเซี่ยสงบสติอารมณ์ลง เมื่อมองเซิ่งซินเยว่อีกครั้ง แววตาก็มีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
“ได้”
เขาพยักหน้า แล้วพาเซิ่งซินเยว่ไปยังห้องพักผ่อนที่อยู่ในสำนักงาน “หนูซินเยว่ อยากดื่มอะไร”
เซิ่งซินเยว่ตอบว่า “น้ำเปล่าก็พอค่ะ”
เซี่ยจือเหยียนพูดแทรกขึ้นมาว่า “ผมเอาชานมครับ”
“……ดื่มของแบบนั้นให้น้อยหน่อย”
พ่อของเซี่ยสั่งผู้ช่วย ก่อนจะมีสีหน้าจริงจังขึ้น “หนูซินเยว่ พูดตามตรง ผมยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่พอนึกถึงเรื่องนี้แล้ว มันก็ชวนให้รู้สึกประหลาดจริง ๆ……”
“ครึ่งเดือนก่อน ผมไปทำธุระที่ทางเหนือของเมือง เพราะมีเรื่องบางอย่างทำให้เสียเวลา ตอนกลับก็เลยตีสองไปแล้ว กลางดึกมีหมอกลง รถจึงแล่นช้ามาก ตอนผ่านพื้นที่รกร้างแห่งหนึ่ง จู่ ๆ ผมก็เห็นคนยืนอยู่กลางถนนข้างหน้า”
“เขาสวมเสื้อผ้าสีดำทั้งตัว สวมหมวกฟางไว้บนหัว ผมมองหน้าเขาไม่ชัด แต่เห็นเขายืนอยู่กลางถนน โบกมืออย่างร้อนใจ ผมนึกว่าเขากำลังเจอปัญหา ก็เลยจอดรถ”
“พอลงจากรถ เขาก็คำนับผมอย่างนอบน้อมก่อน แล้วถามว่า ‘คุณดูผมเหมือนคนไหม’”
“คำถามนี้ฟังดูไร้เหตุผลจริง ๆ เพราะถึงผมจะมองหน้าตาเขาไม่ชัด แต่รูปร่างก็เห็นได้ชัดว่าเป็นคน ไม่น่าถึงกับแยกไม่ออกว่าใช่คนหรือเปล่า แต่ตอนนั้นเป็นกลางคืน แถมรอบข้างยังเป็นพื้นที่รกร้าง จะบอกว่าไม่กลัวก็คงไม่จริง เดิมทีผมตั้งใจจะขับรถไปเลย แต่เขากลับขวางหน้าผมไว้แน่น ต่อให้ผมขึ้นรถแล้ว เขาก็ยังยืนขวางหน้ารถอยู่เหมือนไม่กลัวตาย ปากเอาแต่ถามว่า ‘คุณดูผมเหมือนคนไหม’”