“ทำไมล่ะ?”
“บ้านหลังนั้นของเขาเคยมีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องเป็นบ้านผีสิง ทำให้ไม่มีใครกล้าเช่ามานาน เขาเลยอยากให้ฉันไลฟ์อีกครั้ง เพื่อบอกทุกคนว่าบ้านไม่มีปัญหาแล้ว เรื่องผีหลอกก็ได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว”
“คุณตกลงแล้วเหรอ?”
“ใช่”
ระหว่างที่พูดคุยกัน รถสปอร์ตก็ขับมาถึงทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร
เซิ่งซินเยว่ลงจากรถ เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซี่ยจือเหยียนก็เรียกเธอไว้กะทันหัน “เดี๋ยวก่อน”
“หืม?”
เซี่ยจือเหยียนมีสีหน้าซับซ้อน “เรื่องเจ้าเพียวจือขอรับการสถาปนาที่คุณพูดกับพ่อผมวันนี้ เป็นเรื่องจริงเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่แบมือ “เรื่องนี้มีอยู่ในไป่ตู้ด้วยนะ คุณไปค้นดูเองสิ”
“ผมไม่ได้ถามว่าเรื่องเล่านั้นจริงหรือเปล่า”
เซี่ยจือเหยียนพูดอย่างจนใจ “ผมถามว่าพ่อผมโดนสิ่งแบบนั้นตามรังควานจริง ๆ เหรอ?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อหรอก วันนี้ผมเห็นความสามารถของคุณกับตาตัวเองแล้ว แต่พ่อผมน่ะ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เลย ผมกลัวว่าเขาจะดื้อเกินไป...”
“วางใจเถอะ”
เซิ่งซินเยว่ตบไหล่เขาเบา ๆ “เขาต้องเชื่อแน่นอน ฉันไปก่อนนะ”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินขึ้นตึกไป ทิ้งให้เซี่ยจือเหยียนยืนอยู่ที่เดิมตามลำพัง พร้อมสีหน้าครุ่นคิด
-
หน้าบ้านผีสิง เจ้าของบ้านรออยู่นานแล้ว
พอเห็นเซิ่งซินเยว่ เขาก็รีบยิ้มกว้างเข้ามาต้อนรับ ในมือถือถุงผลไม้มาด้วย
“ท่านเซียน ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว”
เจ้าของบ้านไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อวานอีกต่อไป เขาพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ผมดูไลฟ์เมื่อคืนด้วย ไม่คิดเลยว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ คุณไม่รู้หรอกครับ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้นก็ไม่มีใครกล้าเช่าบ้านผมอีกเลย ผมคิดว่าจะขายบ้านทิ้งไปส่ง ๆ แล้วหนีไปไกล ๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ถ้าผมขายไป ก็จะไม่มีอะไรให้ระลึกถึงอีกแล้วครับ”