“……”
“……”
เงียบงัน
ความเงียบงันคือสะพานแห่งเคมบริดจ์ในค่ำคืนนี้
เซิ่งซินเยว่ถูกจับได้ว่ากำลังแอบมอง เธอกระอักกระอ่วนอยู่เพียงชั่วขณะ ก่อนจะปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวโทษอย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่นอน มองฉันทำไม?”
“ฉันก็ว่าทำไมถึงรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่ตลอด ที่แท้ก็คุณนี่เอง ทำเอาฉันนอนไม่หลับมาตั้งนาน”
เซี่ยจือเหยียน: “?”
ใต้แสงสลัว มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ “ลองฟังตัวเองพูดหน่อยไหม?”
“ถ้าจะพูดกันจริง ๆ ก็ควรเป็นคุณที่มองผมไม่ใช่เหรอ? ตำแหน่งผมอยู่ต่ำกว่าคุณ ถ้าคุณไม่มองผม แล้วผมจะมองคุณได้ยังไง?”
“เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก ใครจะรู้ว่าคุณใช้วิธีพิเศษอะไรหรือเปล่า ยังไงก็เถอะ คุณทำให้ฉันนอนไม่หลับ คุณนั่นแหละตัวการ”
คำพูดนี้แทบเรียกได้ว่าไร้เหตุผล หมวกใบใหญ่ถูกครอบลงมาเสียขนาดนี้ หากเซี่ยจือเหยียนยังนอนนิ่งอยู่จริง ๆ ก็คงถูกกดจนหลับไม่ลงแน่
เขาหัวเราะเบา ๆ พลางยันตัวลุกขึ้น แขนท่อนหนึ่งพาดขอบเตียงอย่างเกียจคร้าน ก่อนโน้มเข้าใกล้เซิ่งซินเยว่ “ผมก็อยากมองคุณอยู่หรอก แต่ท่านี้ถึงจะมองเห็นใช่ไหม?”
ลูกกระเดือกของเซิ่งซินเยว่ขยับขึ้นลง เธอถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “จะขึ้นมานอนไหม?”
“แค่ก!”
เซี่ยจือเหยียนทำท่าวางมาดได้ไม่ถึงสองวินาที ก็ถูกคำถามนี้ทำเอาหลุดอาการทันที