เนี่ยทงหย่วนเชิดหนวดถลึงตาใส่ “คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ผมออกไป? ผมมาปฏิบัติภารกิจ แล้วคุณเป็นใคร ถึงได้มาสั่งผมแบบนี้!”
เซิ่งซินเยว่ตอบสั้น ๆ ว่า “งั้นก็หุบปาก ไม่อย่างนั้นก็ออกไปยืนข้างนอก”
“ให้นั่งพักขา ไม่ใช่ให้พักปาก ถ้าเบื่อจนอยู่ไม่สุขจริง ๆ รถไฟความเร็วสูงขบวนนี้ยาวขนาดนี้ เดินสักหลายรอบให้หนำใจก็ได้”
เนี่ยทงหย่วนอ้าปาก ตั้งใจจะให้หน่าหวายช่วยพูดแทนต่อ แต่หน่าหวายกลับเงียบกริบ แถมยังขยับไปนั่งห่างจากเขาอีกหน่อย
เนี่ยทงหย่วน “……”
เขาถลึงตาใส่เซิ่งซินเยว่ด้วยความขุ่นเคือง “ยัยหนู รอดูเถอะ!”
เซิ่งซินเยว่ลดเสียงลง “คุณให้เงินหอเทียนจีไปหรือไง?”
เซี่ยจือเหยียนตอบ “อืม พอดีบ้านผมไม่ขาดเงิน”
เซิ่งซินเยว่ “……”
คำพูดของทายาทเศรษฐีรุ่นที่ N น่าหมั่นไส้ชะมัด
ถึงหอเทียนจีจะสังกัดหน่วยงานรัฐ แต่ก็จนเหมือนกัน!
เบื้องบนจัดสรรเงินก้อนโตมาให้ทุกปี ปัญหาคือหน่วยงานของพวกเขาไม่เหมือนที่อื่น วัสดุทุกอย่างที่ใช้ประกอบพิธีล้วนมีราคาแพงมาก โดยเฉพาะกินเงินสุด ๆ
สำหรับหน่วยงานอื่น เงินที่เบื้องบนจัดสรรมาให้ก้อนหนึ่ง พอผ่านการแบ่งสรรหลายทอด จนถึงมือคนข้างล่างก็เหลือเพียงนิดเดียว
แต่สำหรับหอเทียนจี เพราะงบประมาณทุกบาททุกสตางค์ถูกใช้ไปกับสิ่งที่จำเป็นจริง ๆ พวกเขาจึงต้องประหยัดกับพนักงานของตัวเองแทน