“ถ้าพวกเราไม่กลับมา ก็คงไม่ได้เห็นพี่ตูในมุมที่เด็ดขนาดนี้หรอก!”
ฉู่หยวี่เซิงแซว
ตอนนี้ตูจิ่วจิ่วยังงุนงงอยู่บ้าง “เอ่อ... แล้วทำไมพวกคุณถึงออกมากันก่อนล่ะ? ฉันนึกว่า ถึงก่อนหน้านี้เราจะแยกกัน แต่ตามเนื้อเรื่องแล้วเราน่าจะได้กลับมารวมตัวกันทีหลังเสียอีก...”
ถึงขั้นที่ช่วงเวลาซึ่งคนอื่นไม่อยู่ เขาเล่นเนื้อเรื่องไปคนเดียวจนจบ
ฉู่หยวี่เซิงเบิกตากว้าง “งั้นตอนนี้นายก็ถือว่าผ่านด่านแล้วเหรอ?”
ตูจิ่วจิ่วยังงุนงง “ฉันก็ไม่รู้ว่าถือว่าผ่านด่านหรือเปล่า แต่คิดว่าตัวเองน่าจะรู้ความจริงของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้แล้ว...”
“อะไรนะ!”
คนอื่น ๆ ต่างชะงักไป
“เป็นไปไม่ได้!”
ฉู่หยวี่เซิงตกใจมาก เป็นคนแรกที่ปฏิเสธ “จะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง นาย... ไม่เจอเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เหรอ?”
เหมือนเขาจะนึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่างได้ สีหน้าพลันหวาดผวา “เด็กคนนั้นดูแล้วน่าจะอายุแค่ไม่กี่ขวบ แถมไม่มีลูกตาด้วย!”
ทั้งที่ลูกตาของตัวเองกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ทั่วพื้นแท้ ๆ กลับยังหาว่าเขาเป็นคนเหยียบ แล้วตามมาหาเรื่องเขาอีก!
เขาถึงกับตกใจจนสลบไปเลย!
ลั่วอวิ๋นเจี่ยนถาม “นายไม่ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะคิกคักอยู่ข้างหูตลอดเลยเหรอ?!”
ตามติดเขาไม่เลิก ต่อให้เขาหนีเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าก็ยังไม่ยอมปล่อย!
ถังไป๋ถาม “นายไม่เจอผู้หญิงใส่ชุดแต่งงานสีแดงเหรอ?!”
เธอลอยตรงมาจากทางบันไดเลย ความสยองขวัญแบบจีนหลุดออกมาอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะถานชิงชิงดึงดูดสายตาของผีชุดแต่งงานสีแดงไว้ ป่านนี้เขาคงตกใจจนเสียสติไปแล้ว!