“ฉันรู้...”
นักศึกษาชายเกาท้ายทอย
ลู่เฟิงเหนียนถามย้ำอีกครั้ง “คุณ...แน่ใจหรือ?”
เซิ่งซินเยว่เดินตรงไปยังจุดหนึ่ง ชี้นิ้วลงไป สีหน้าสงบนิ่ง “ขุด”
ลู่เฟิงเหนียนสูดหายใจเฮือก
แนวกั้นถูกเปิดออก หลังเจรจากับทางมหาวิทยาลัยแล้ว รถขุดก็เข้ามาในมหาวิทยาลัยทันที!
เดิมทีในมหาวิทยาลัยก็มีคนอยู่ไม่มากนัก แต่เพราะเรื่องนี้แทบทุกคนจึงถูกดึงดูดให้มารวมตัวกัน ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป
เซิ่งซินเยว่สัมผัสได้ว่าปากกาที่อยู่ในกระเป๋ากำลังแผ่ความร้อนออกมาแผ่วเบา
เธอหยิบปากกาลูกลื่นออกจากกระเป๋า แล้วปลอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยคุณเอง”
ราวกับได้ยินคำพูดของเธอ พ่างเซี่ยค่อย ๆ สงบลงอีกครั้ง
ลู่เฟิงเหนียนกับตำรวจสืบสวนคดีอาญาที่เหลือยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างตึงเครียด ทั้งหวังว่าจะไม่ขุดเจออะไร และก็หวังว่าจะไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรเลย
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญา ทั้งที่ไม่มีหลักฐานแม้แต่น้อย กลับรีบมาที่นี่เพียงเพราะเซิ่งซินเยว่โทรศัพท์มา แถมยังเอิกเกริกกันถึงขนาดนี้
หากสุดท้ายไม่มีผลอะไรเลย หน้าตาของสถานีตำรวจคงป่นปี้แน่
แต่ในส่วนลึกของจิตใจ พวกเขาก็หวังว่าจะไม่พบอะไรเลย
เพราะหากขุดเจออะไรขึ้นมาจริง ๆ ก็หมายความว่าที่นี่เคยเกิดคดีฆาตกรรม
ลู่เฟิงเหนียนจ้องการเคลื่อนไหวของรถขุดเขม็ง ในที่สุดดวงตาก็พลันไหววูบ “เดี๋ยวก่อน!”
เขารีบพุ่งเข้าไป สวมถุงมือแล้วหยิบก้อนหนึ่งจากพื้นอย่างระมัดระวัง—