ใบหน้านั่นแทบเรียกว่าหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ผิวหนังบวมเป่งจนแทบสะท้อนแสง ปากอ้าๆ หุบๆ พ่นน้ำสีเขียวออกมา ลูกตาที่ถลนโปนราวกับจะหลุดจากเบ้าในวินาทีถัดไป จ้องเขม็งไปยังพ่อหนิง
“อ๊า... อ๊ากกก!!!”
พ่อหนิงกลอกตาจนเหลือก เตรียมจะเป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น!
แต่พอคิดว่าถ้าหมดสติไปแบบนี้ ร่างกายอาจล้มทับสิ่งนั้นเข้า...
เขาจึงหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง อาศัยความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งฝืนยืนตัวตรงได้สำเร็จ แต่ไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสายน้ำอุ่นไหลซึมลงมาตามขากางเกง กลิ่นฉุนจางๆ คละคลุ้งไปทั่วทางเดิน น้ำเสียงของเขาเจือเสียงสะอื้นอย่างไม่รู้ตัว “อาจารย์... อาจารย์ นี่มันตัวอะไร รีบช่วยผมที ทำให้เธออยู่ห่างจากผมหน่อย!”
“นี่คือ...”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ลอยขึ้นมาจากพื้น รูม่านตาของหนิงชูก็สั่นไหวอย่างอดไม่ได้ “ซินเยว่...”
“คนทำย่อมต้องรับผล คนตายก็มีเจ้าหนี้ของตน”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยชม “พูดถึงแล้ว อาจารย์ที่พวกคุณไปตามหาก็มีสำนึกยุติธรรมไม่น้อย พอมองเห็นธาตุแท้ของพวกคุณ ก็รู้ว่าคนอย่างพวกคุณไม่ควรได้รับความช่วยเหลือ”
พี่เหมยยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เวลามาชมคนอื่นนี่นา!
ในที่สุดแม่หนิงก็ได้สติ ทั้งตกใจทั้งโกรธ “พวกเราถูกเขาหลอกกันหมดแล้ว!”
“หมอนั่นเป็นมิจฉาชีพ มิน่าถึงไม่รับเงิน ที่แท้ก็คิดจะทำร้ายพวกเรา!”