“ไม่ใช่มั้ง?”
เฉิงหลีทำท่าไม่เชื่อ “ป่านนี้แล้ว สองคนนั้นยังเล่นมุกโบราณขนาดนี้อีกเหรอ? เชยเกินไปแล้วไหม?”
อี้อี่เซวียนกล่าว “ในนิยายก็เขียนแบบนี้นี่นา ถ้าฉันเดาไม่ผิด ต่อไปก็ต้องพบว่าพี่หลีหว่านตั้งครรภ์ แล้วหนีไปพร้อมลูกในท้อง ฉินฉางหมิงเสียใจจนแทบกระอักเลือด พอพี่หลีหว่านกลับมาก็ผ่านไปสี่ปีแล้ว มีลูกทีเดียวสามคน สี่คน หรือห้าคน ทั้งคู่บังเอิญเจอกันที่สนามบิน ผ่านอุปสรรคนานัปการ สุดท้ายก็คลี่คลายความเข้าใจผิด แล้วกลับมาคบกันอย่างหวานชื่น...”
ทั้งสองคนแอบซุบซิบกันอยู่ด้วยกัน
คำว่า “ตั้งครรภ์” “หนีไปพร้อมลูกในท้อง” และ “กลับมาก็ผ่านไปสี่ปีแล้ว” ลอยเข้าหูฉินฉางหมิง ขมับของเขากระตุกถี่ขึ้นมาทันที “พวกเธอสองคนหุบปากกันได้ไหม!”
ด้วยประสาทการได้ยินของเซิ่งซินเยว่ แน่นอนว่าเธอย่อมได้ยินคำพูดของทั้งสองไม่น้อย
เธอเอ่ยเสียงเรียบ “จะให้เขาหุบปากทำไมล่ะ พวกคุณสองคนเคยมีลูกด้วยกันจริง ๆ”
“ฮึด—”
เฉิงหลีกับอี้อี่เซวียนสูดปากพร้อมกัน
ฉินฉางหมิงกลับยืนนิ่งอึ้งไปทันที “คะ...คุณพูดว่าอะไรนะ? หลีหว่านตั้งครรภ์จริง ๆ เหรอ?!”
เขาผุดลุกขึ้นทันที น้ำเสียงทั้งเสียใจทั้งยินดี “เธอไม่เคยพูดกับผมเลย! ผมจะไปอธิบายกับเธอเดี๋ยวนี้ ตอนนั้นที่ผมพูดไปไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริง ๆ ผม...”
เซิ่งซินเยว่ตัดบทเขาอย่างไร้เยื่อใย “คุณชายฉิน ฟังให้ดีนะ ฉันพูดว่าพวกคุณเคยมีลูกด้วยกัน คำว่าเคย”