“ยิ่งไปกว่านั้น...”
เซิ่งซินเยว่กล่าวอย่างเย้ยหยัน “เขาฆ่าคนไปแล้ว คุณยังคิดว่าเขาจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกหรือคะ?”
ชายคนนั้นถึงกับพูดไม่ออก
เซิ่งซินเยว่กล่าวว่า “ชีวิตแบบนี้ดำเนินต่อไปจนถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวตอนมัธยมต้นปีสอง เด็กคนนั้นกลับไปอยู่บ้านคุณย่าที่ชนบท”
“เขาคิดว่าในที่สุดตัวเองก็จะได้พักหายใจบ้างแล้ว แต่กลับไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งตอนช่วยคุณย่าเข้าเมืองไปขายแอปเปิล จะบังเอิญเจอเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน!”
“พวกเขาพาเขาไปที่ริมทะเลสาบ ตอนนั้นผิวน้ำยังจับตัวเป็นน้ำแข็งไม่หนาพอ มีน้ำแข็งบาง ๆ ปกคลุมอยู่ชั้นเดียว เพื่อนร่วมห้องทั้งสามบอกว่าอยากกินปลาที่จับสด ๆ ถึงกับบังคับให้เด็กคนนั้นลงน้ำไปจับปลาให้!”
“เขาไม่อยากลงไป พวกนั้นก็เลยกระชากเสื้อผ้าเขาออก แล้วกดหัวเขาลงน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า อ้างหน้าด้าน ๆ ว่าช่วยให้เขาปรับตัวกับอุณหภูมิของน้ำในทะเลสาบ!”
“เด็กคนนั้นสำลักน้ำเข้าไปไม่น้อย สุดท้ายจนปัญญา ได้แต่รับปากเพื่อนร่วมห้องทั้งสาม พวกนั้นผลักเขาลงน้ำทันที ถึงขั้นขู่ว่าถ้าจับปลาไม่ได้ก็ไม่ต้องขึ้นมา!”
“ตัวเด็กคนนั้นเกือบแข็งทื่อไปทั้งร่าง กว่าจะจับปลาได้สักตัวก็แทบแย่ แต่เพื่อนร่วมห้องกลับรังเกียจว่าปลาตัวเล็กเกินไป”
เซิ่งซินเยว่หันไปมองเด็กมัธยมต้นคนนั้น แล้วพูดทีละคำว่า “หัวหน้าห้องพักบอกว่าเป็นเพราะเขาว่ายน้ำไม่เก่ง เลยดำลงไปก้นทะเลสาบลึก ๆ ไม่ได้ จึงจับปลาตัวใหญ่กว่านี้ไม่ได้”