“เซิ่งซินเยว่สินะ… บ้าบอสิ้นดี ‘ปรมาจารย์เซิ่ง’ อะไรกัน! ก็แค่เจ้าหน้าที่นอกสังกัด ยังคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน ถึงกับกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งกับคดีระดับบี ถึงตอนนั้นอย่าให้มาตกอยู่ในมือฉันก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เธอลิ้มรสความทรมานที่อยากตายแต่ตายไม่ได้ก่อน แล้วค่อยเมตตารักษาเธอให้หาย!”
ห้องผู้ป่วยกว้างขวางมาก
แต่ที่นี่ไม่เหมือนโรงพยาบาลทั่วไป ภายในห้องไม่มีเตียงผู้ป่วยสองเตียง หากเป็นแคปซูลแก้วสองใบ
แคปซูลแก้วใสมองดูคล้ายแคปซูลขนาดยักษ์สองใบ ภายในมีชายหญิงคู่นอนนิ่งอยู่ ทั้งสองดูเหมือนจะอายุยี่สิบกว่า ๆ ร่างกายมีร่องรอยเน่าเปื่อยในระดับที่แตกต่างกัน
ขณะนี้ทั้งคู่หลับตาสนิท นอนนิ่งอยู่ในแคปซูลแก้ว หากไม่เห็นหน้าอกขยับขึ้นลงแผ่วเบา บางทีใครเห็นเข้าคงคิดว่าพวกเขาตายไปแล้ว
“นี่คือผู้รอดชีวิตจากคดีส่งอาหารครั้งนี้ แคปซูลแก้วพวกนี้ผลิตขึ้นเป็นพิเศษ ช่วยชะลอการเน่าเปื่อยของร่างกายได้ แต่เวลาที่เรามีก็เหลือไม่มากแล้ว”
ซ่างกวนเซวียนกล่าว “ผู้หญิงคนนี้คือเหยื่อรายที่สี่ ถึงจะถูกนำเข้าไปอยู่ในแคปซูลแก้วแล้ว แต่ผิวหนังก็ยังเน่าเปื่อยต่อไปเรื่อย ๆ”
เซิ่งซินเยว่พินิจดูอย่างละเอียด ร่องรอยเน่าเปื่อยบนร่างของหญิงสาวมีมากกว่าของชายหนุ่มอย่างเห็นได้ชัด
“ปัญหาเกิดจากอาหารส่งถึงบ้านจริง ๆ”
เธอกล่าวอย่างมั่นใจ “ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่มุ่งช่วงชิงจากตัวพวกเขา ตอนนี้ฉันสงสัยว่ามีคนคิดจะยึดครองร่างกายของพวกเขา!”