“เอ๊ะ เธอยังไม่คิดบัญชีกับฉันอีก แล้วเธอคิดจะคิดบัญชีเรื่องอะไรล่ะ?”
หญิงชราถลึงตาโตทันที ทำท่าราวกับจะลงไม้ลงมือ
อิ่งเจียเหยี่ยนรีบยอมแพ้ เซิ่งซินเยว่ยืนมองครอบครัวนี้ส่งเสียงเถียงกันจอแจอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเงียบ ๆ
ช่างเป็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นและครึกครื้นเสียจริง
แต่ครอบครัวอะไรนั่น…
เธอไม่ต้องการหรอก
อิ่งเจียเหยี่ยนไปส่งเธอที่สนามบิน ทั้งวิ่งวุ่นจัดการเรื่องโหลดสัมภาระจนเหงื่อท่วมศีรษะ
ช่วยไม่ได้ เพราะของที่เขาหอบมาให้เซิ่งซินเยว่มีมากเกินไปจริง ๆ
จนกระทั่งเซิ่งซินเยว่เข้าไปตรวจตั๋ว เขาก็ยังโบกมือให้เธออยู่ด้านนอกอย่างอาลัยอาวรณ์ พลางตะโกนสุดเสียงว่า “อาจารย์ คราวหน้าถ้ามากว่างเฉิง อย่าลืมแวะมาเล่นกับผมนะครับ!”
คำว่า “อาจารย์” ดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้สำเร็จ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ ที่มองมาทางเธอ เซิ่งซินเยว่ก็สูดหายใจลึก ราวกับถูกดึงกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อวานในพริบตา
สนามบินเดิม อาคารผู้โดยสารเดิม
ความอับอายขายหน้าครั้งเดิม!
บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกอาจารย์เวลาอยู่ข้างนอก!
มันน่าอายมากเลยนะ!
เธอส่งยิ้มพิฆาตกลับไป พร้อมขยับปากบอกอิ่งเจียเหยี่ยนว่า “นายหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“หา?”
อิ่งเจียเหยี่ยนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจอย่างรวดเร็ว แล้วรีบทำท่ารูดซิปปิดปาก
ก่อนขึ้นเครื่อง เธอตอบข้อความหนึ่งกลับไป
เป็นข้อความจากเซี่ยจือเหยียน: “เมื่อวานชุยเจ๋ออวี่ไปหาเธอเหรอ?”