“ได้”
เซิ่งซินเยว่ข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจลง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “งั้นฉันจะรอวันนั้น”
เธอหันกลับไปมองเมิ่งโม่อีกครั้ง “รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป?”
เมิ่งโม่ขดตัวเป็นก้อนอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินแล้ว แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เผ่าเมิ่งโม่ของพวกเรากินฝันร้ายเป็นอาหารอยู่แล้ว ฉันนึกว่าแค่กินฝันร้ายธรรมดาไปนิดหน่อย ไม่ได้คิดอะไรมากเลยสักนิด...!”
พูดไปแล้ว เมิ่งโม่ตัวนี้ก็นับว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ มันถูกคนอื่นใช้ประโยชน์ต่างหาก
ป้ายแผ่นนั้น เซิ่งซินเยว่ตรวจดูอย่างละเอียดไปเมื่อครู่ ด้านหลังมีคนแอบสลักค่ายกลเอาไว้อย่างลับ ๆ ฝันร้ายที่ปะปนด้วยพลังชีวิตเหล่านั้นดูเผิน ๆ เหมือนถูกเมิ่งโม่กินเข้าไป แต่ความจริงแล้วกว่าครึ่งถูกถ่ายโอนออกไปหาผู้บงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลัง
อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการทำร้ายคนเพียงอย่างเดียว ที่สำคัญกว่านั้นคือยังต้องการพลังชีวิตของอิ่งเจียเจาไปต่ออายุขัยด้วย!
“คายออกมา”
เธอพูดว่า “ฉันรู้ว่าพวกเธอกินความฝันเป็นอาหาร แต่จะคายออกมาก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”
เมิ่งโม่ยิ่งได้ยินก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ตอนนี้พลังวิญญาณเสื่อมโทรม เพื่อรักษากำลังเอาไว้ เผ่าเมิ่งโม่แทบไม่ออกจากบ้านกันอยู่แล้ว มันอุตส่าห์ได้กินอิ่มอยู่หลายมื้อ ตอนนี้กลับต้องคายออกมา!
ยังมีเหตุผลอยู่ไหมเนี่ย?
แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็จำต้องก้มหัว
สีหน้าของเซิ่งซินเยว่เหมือนโจรไม่มีผิด ดูท่าแล้วถ้ามันไม่ยอม เธอคงใช้กำลังบังคับแน่