“ผม...”
เขาเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก
แต่ผู้เป็นแม่กลับเหมือนถูกกระตุ้นอย่างหนัก “พูดมาสิ ลูกต้องไม่โกรธแม่ใช่ไหม!”
“แม่อุตส่าห์เลี้ยงลูกมาจนโตอย่างยากลำบาก แม่ยอมสละโอกาสไปตั้งมากมายเพื่อลูก... จริงสิ ลูกยังจำคุณอาเจ้าได้ไหม? ที่จริงคุณอาเจ้าชอบแม่มาก เขาอยากแต่งงานกับแม่ แต่แม่คิดว่ามีลูกอยู่ด้วย แล้วก็กลัวว่าถ้าเราแต่งงานกัน เขาจะทำไม่ดีกับลูกหรือเปล่า แม่ก็เลยปฏิเสธคุณอาเจ้าไป!”
เฉียนไหลเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ผมรู้ว่าคุณอาชอบแม่ ที่จริงผมก็ชอบเขามากเหมือนกัน ทำไมแม่ถึงปฏิเสธเขาล่ะ?”
หญิงคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างประหลาด “ก็เพื่อลูกไง! ลูกเอ๋ย แม่เพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าแม่กลัวถ้าแต่งงานกันแล้วเขาจะทำไม่ดีกับลูก แม่ก็เลยปฏิเสธเขา จริง ๆ ไม่ใช่แค่ลูกที่ชอบเขา แม่เองก็ชอบเขามากเหมือนกัน แต่เพื่อแก แม่ก็เต็มใจสละความสุขของตัวเอง”
“ลูกเอ๋ย แม่ทุ่มเทให้ลูกไปตั้งมากมาย ลูกต้องรู้จักสำนึกบุญคุณให้ดีนะ!”
เฉียนไหลพยายามดึงมือกลับ แต่แม่กลับจับเขาแน่นขึ้น “แม่กำลังพูดกับลูกอยู่นะ ลูกห้ามทำเรื่องที่ผิดต่อแม่เด็ดขาด ชีวิตนี้แม่มีแค่ลูก ส่วนชีวิตนี้ลูกก็มีได้แค่แม่เหมือนกัน เราสองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตดี ๆ ไป...”
เฉียนไหลส่ายหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด “แม่ ผมเข้าใจ สิ่งที่แม่อยากพูดผมเข้าใจหมด แต่เรื่องพวกนี้เราค่อยกลับไปคุยกันได้ไหม...”