“อย่า…”
“เบาเสียงหน่อย ระวังคนอื่นได้ยิน”
“ฮือ ๆ…”
เสียงแผ่วพร่าที่พยายามข่มกลั้นแต่ก็ยังห้ามใจไม่อยู่ ลอยลอดมาตามผนังแว่วมาเป็นระยะ คนสองคนบนเตียงพลันตัวแข็งพร้อมกัน
ต่างก็เป็นผู้ใหญ่ ย่อมเข้าใจดีว่าเสียงนี้หมายถึงอะไร
ทั้งคู่ขยับตัวโดยไม่รู้ตัว แต่กลับแอบเงี่ยหูฟังอย่างเงียบ ๆ
นอกจากเสียงครางอืออาแล้ว ยังมีเสียงข้าวของถูกปัดตกอีกด้วย ฟังดูดุเดือดไม่เบาเลย…
แม้ทั้งสองยังนอนอยู่บนเตียง แต่ต่างก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป
สุดท้ายชายหนุ่มก็ทนไม่ไหวก่อน สัญชาตญาณดิบในตัวถูกกระตุ้นด้วยเสียงและราตรีกาล เขาเลียริมฝีปาก พลางหยั่งเชิงไปทางอีกฝั่งอย่างระมัดระวัง “พี่หวัง…พี่หวังครับ?”
แสงจันทร์สาดผ่านม่านหน้าต่างบาง ๆ วาดเงาร่างของหญิงสาวบนเตียง
ในเวลานี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เห็นส่วนโค้งเว้าอันงดงามชวนหลงใหล
หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก ราวกับจะกระโจนออกมาจากลำคอ
หลิวเหวินอู่คิดเรื่องนี้ไว้อย่างชัดเจน หากอีกฝ่ายไม่ตอบ อย่างมากเขาก็แค่หยุดเท่านั้น การไม่ตอบมีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง ไม่ใช่หลับสนิทจนไม่ได้ยินเสียงเขา ก็ได้ยินแล้วแต่ไม่คิดจะตอบ
ถ้าไม่ตอบ ท่าทีก็ชัดเจนอยู่แล้ว เขาคงไม่หน้าด้านไปตื๊อให้ตัวเองขายหน้าหรอก จริงไหม?
แต่ถ้าอีกฝ่ายตอบกลับมา เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นอีกเรื่องไปทันที!