“คนที่เพิ่งไลฟ์คุยด้วยเมื่อกี้มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน แต่ลูกทั้งสองคนกลับเป็นรักร่วมเพศกันหมด! รักร่วมเพศนะ! ลองฟังดูสิ คำนี้น่ากลัวแค่ไหน ตอนนี้เธอคลุกคลีอยู่กับคนพวกนั้น แถมยังติดต่อกับพวกเขาทุกวัน!”
“เธอไม่รู้สึกอับอายบ้างเลยหรือไง? ฉันไม่อยากจินตนาการเลย ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะทำให้ตระกูลถานขายหน้าไปทั่ว!”
ถานหมิงซิวถอนหายใจ ก่อนนั่งลงข้างเธอ “แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ผมว่าคราวนี้ซินเยว่แค่ดันทุรังไปหน่อย ก่อนหน้านี้พูดจาแข็งกร้าวเสียขนาดนั้น ต่อให้ตอนนี้เสียใจ ก็คงรู้สึกว่ากลับคำไม่ได้...”
ถานเหวินเสวียนหัวเราะเยาะ “กลับคำไม่ได้แล้วจะให้พวกเรายื่นบันไดลงไปรับหรือไง?”
ถานหมิงซิวยิ้มอย่างใจเย็น “พ่อพูดแบบนั้นได้ยังไงครับ พ่อเองก็ยังอนุญาตให้หมิงเย่กับชิงชิงไปหาเธอไม่ใช่หรือ? ขอแค่เธอยอมขอโทษและเลิกเอาแต่ใจ พวกเราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน...”
ถานเหวินเสวียนเชิดคาง สีหน้าโอหัง “ฉันแค่ยอมให้โอกาสเธอครั้งหนึ่งเท่านั้น”
เจียวเพิ่นพลันรู้สึกแปลกใจ “แปลกจัง หมิงเย่กับชิงชิงออกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ดูจากเวลาแล้ว พวกเขาน่าจะเจอซินเยว่แล้ว แต่ตอนนี้ซินเยว่ยังไลฟ์อยู่ หรือว่าเธอยังไม่ยอมขอโทษ?”
ถานเหวินเสวียนกล่าวเสียงเย็น “เธอยังมีหน้ามาไม่ยอมขอโทษอีกหรือ? พวกเราส่งคนไปหาแล้ว เธอยังต้องการอะไรอีก? พวกเราให้โอกาสเธอไปแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักรักษาไว้ ฉันว่าเธอไม่ต้องกลับมาอีกเลย!”
ถานหมิงซิวรีบปลอบ “พ่อ อย่าโมโหเลยครับ บางทีชิงชิงกับคนอื่นอาจยังหาไม่เจอก็ได้ ถึงซินเยว่จะชอบก่อเรื่อง แต่เธอคงไม่ใช่คนที่แยกแยะอะไรไม่ออก...”