“เซิ่งซินเยว่บ้าอะไร!”
ถานเหวินเสวียนตวาด “ตระกูลถานเลี้ยงเธอมาตั้งกี่ปี นามสกุลนี้ใช่ว่าเธออยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้หรือไง?”
ถานหมิงเย่: “……”
เพราะเรื่องนามสกุลนี้ เขาถูกทั้งคนของเซี่ยจือเหยียนและพ่อรุมด่ามาแล้ว
ถานชิงชิงแสร้งเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “คุณพ่อ โกรธก็เป็นเรื่องสมควรค่ะ แต่เราก็ควรเห็นใจพี่ซินเยว่สักหน่อย เธอไลฟ์สด อาจเป็นเพราะได้เงินเร็วก็ได้… งานอื่น ๆ เงินเดือนส่วนใหญ่จ่ายเป็นรายเดือน ตอนที่เธอออกไปก็ไม่ได้เอาเงินติดตัวไปสักแดง ไม่มีเงินก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นค่ะ”
เจียวเพิ่นตาเป็นประกาย “ใช่แล้วค่ะ คุณคะ ตอนนี้ซินเยว่ไม่ยอมรับผิด ก็เพราะไลฟ์สดได้เงินเร็ว เธอเลยคิดว่าตัวเองมีปีกบินได้แล้ว ต่อให้ไม่มีพวกเราก็ยังใช้ชีวิตได้ดี แต่ถ้าเธอไม่มีรายได้ขึ้นมา ก็จะรู้ว่าครอบครัวอย่างพวกเราสำคัญแค่ไหน ต้องถึงตอนนั้นเธอถึงจะสงบใจทบทวนความผิดของตัวเองได้”
ถานเหวินเสวียนหยิบถ้วยบนโต๊ะกลางขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ฉันจำได้ว่าแพลตฟอร์มช่านอินเป็นของบริษัทไหนนะ?”
มุมปากของถานชิงชิงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกำมือแน่นถึงข่มความยินดีในใจไว้ได้
เธอจะทนเห็นเซิ่งซินเยว่ใช้ชีวิตอย่างอิสระขนาดนั้นได้อย่างไร?
ทำไมสิ่งที่เธอเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า เซิ่งซินเยว่ถึงทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย?
ป้าจางทำท่าจะพูดก็ไม่พูด
นี่…
จะเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้ไลฟ์สดเป็นแหล่งรายได้ของคุณหนูซินเยว่ แต่เพื่อบีบให้เธอก้มหัว พวกเขากลับไม่ลังเลที่จะใช้วิธีการแบบนี้?