ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ยามดึกสงัดที่เดินอยู่บนถนน สายลมพัดผ่านมาก็พาเอาความหนาวเย็นอีกแบบมาด้วย
ใบไม้แห้งสีเหลืองหม่นม้วนตัวร่วงลงพื้น เมื่อเหยียบลงไปก็ยังได้ยินเสียงกรอบแกรบชัดเจน
เซิ่งซินเยว่เดินไปพลางบ่นในใจไปพลาง คนขับคนนั้นขับหนีเร็วเกินไปแล้ว เพียงพริบตาก็หายลับไร้ร่องรอย สมกับเป็นเทพนักซิ่งแห่งเขาชิวหมิงจริง ๆ
อย่างไรเสีย คนขับก็ขับเร็วเกินกำหนดเพราะเธอ แม้เขาจะหนีไปแล้ว เธอก็ยังส่งข้อความบอกลู่เฟิงเหนียนทางไวแชตว่า ถ้าถึงเวลาต้องเสียค่าปรับ ก็ให้ลงชื่อเธอไว้ได้เลย
น่าสงสารลู่เฟิงเหนียน เป็นตำรวจสืบสวนแท้ ๆ กลับต้องมารับงานของตำรวจจราจรด้วย
แต่ก็ใครใช้ให้เขาเป็นเส้นสายเพียงคนเดียวของเซิ่งซินเยว่ในแวดวงตำรวจล่ะ
บ่ายวันถัดมา เวลา 16.00 น. เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเจียงเฉิงตรงเวลา
【โปรตีนบาร์】กับพ่อแม่ของเธอมารออยู่ที่สนามบินนานแล้ว พอเห็นเซิ่งซินเยว่ หยางจิ้งหว่านก็ทั้งประหม่าและตื่นเต้น “อาจารย์ สวัสดีค่ะ! ในที่สุดฉันก็ได้พบตัวจริงของคุณแล้ว!”
“คุณคงไม่รู้ชื่อฉันใช่ไหมคะ? ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อหยางจิ้งหว่าน ปีนี้อายุ 22 ปี ฉัน...”
เมื่อสบเข้ากับแววตายิ้มละมุนของเซิ่งซินเยว่ หยางจิ้งหว่านก็ชะงัก ก่อนจะยกมือปิดปากอย่างนึกเขินและหัวเราะแห้ง ๆ “ขอโทษค่ะอาจารย์ ฉันแค่ประหม่านิดหน่อย ถึงฉันไม่บอกข้อมูลพวกนี้ ฉันเชื่อว่าด้วยความสามารถของคุณ ก็น่าจะมองออกอยู่แล้วค่ะ”